Qocaldır insanı, qocaldır zaman;Ürəyin atəşi, közü qocalmır.Dağları, daşları qocaldan zaman,Bilmirəm, bəs niyə özü qocalmır?

Getdi baharımız, yer qışa qaldı.Düzlər qara qaldı, yağışa qaldı.Bizimki bir quru baxışa qaldı,Neyləyək arzunun gözü qocalmır.

Bəxtiyar, düşünək biz dərin-dərin.Xəyallar möhtəşəm, arzular şirin.Əsl sənətkarın, əsl şairinÖzü qocalsa da, sözü qocalmır.

← → düymələri ilə keçid, R — təsadüfi şeir

Təsadüfi şeir

Müəllifin digər əsərləri

Başqa şairlərin şeirləri · Təbiət və bahar