Qəzəl 3250

کور باد آن که ز روی تو نظر می‌پیچدسر مبادش که ز شمشیر تو سر می‌پیچد

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 3253

نفس از توبه صادق دم عیسی گردددست از بیعت تقوی ید بیضا گردد

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 3255

پنبه گوشم اگر پنبه مینا گرددمستی باده گلرنگ دو بالا گردد

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Qəzəl 3257

سخن عشق محال است مکرر گرددبحر در هر نفسی عالم دیگر گردد

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 3267

چشم شوخ تو چو بر همزن مژگان گردددو جهان فتنه به هم دست و گریبان گردد

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 3281

سر ارباب جدل خرج زبان می‌گرددرگ گردن چو قوی گشت سنان می‌گردد

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 3282

راست آزرده کی از زخم زبان می‌گردد؟تیر کج باعث آرام نشان می‌گردد

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 3287

کوه در بادیه شوق کمر می‌بنددخاک چون آب روان بار سفر می‌بندد

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 3290

کلفت از سینه می ناب برون می آردگرد ازین غمکده سیلاب برون می آرد

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 3294

می در آن لعل گهربار تماشا داردآب در گوهر شهوار تماشا دارد

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 3296

از ترشرویی ما خاک چه پروا دارد؟می اگر سرکه شود تاک چه پروا دارد؟

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 3301

شوق من سرکشی از زلف معنبر داردآتشم بال و پر از دامن محشر دارد

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 3302

سخنی کز دل بیتاب بود پرداردنامه شوق چه حاجت به کبوتر دارد؟

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 3303

عشق صد لخت جگر بر مژه تر داردگره افزون خورد آن رشته که گوهر دارد

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 3314

از بتان شسته عذاری که حجابی داردچشم بد دور که خوش عالم آبی دارد

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 3315

لب لعل تو اگر جام شرابی دارددل ما نیز نمک خورده کبابی دارد

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 3325

پاس اندوه دل تنگ نگه می داردشیشه ما طرف سنگ نگه می دارد

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 3330

هر که آیینه به روشنگر ساغر ببردرخی افروخته چون مهر به محشر ببرد

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 3331

صائب این بار به صد دست نگه خواهم داشتدل مجروح اگر جان ز عتابش ببرد

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 3343

کعبه از کوی تو لبیک‌زنان می‌گذردزمزم از خاک درت اشک‌فشان می‌گذرد

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 3345

دولت از دیده بیدار طلب باید کردگریه چون شمع نهان در دل شب باید کرد

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 3350

روی آیینه دل تار نمی باید کردپشت بر دولت دیدار نمی باید کرد

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 3351

خنده چون کبک به آواز نمی باید کردخویش را طعمه شهباز نمی باید کرد

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 3352

رو نهان از دل بی کینه نمی باید کرداینقدر ناز به آیینه نمی باید کرد

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 3353

رخنه هایی که مرا در جگر آن مژگان کردزرهی نیست که بتوان به قبا پنهان کرد

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 3354

حسن روزی که صف آرایی آن مژگان کردصف محشر علم شهرت خود پنهان کرد

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 3362

سیر حسن خود اگر در دل ما خواهی کردسفر آینه را رو به قفا خواهی کرد

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 3364

از دو عالم دل اگر رو به سویدا می‌کردسیر پرگار درین نقطه تماشا می‌کرد

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 3365

بی‌تو گر شاخ گلی دیده تماشا می‌کردمشق نظاره آن قامت رعنا می‌کرد

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 3368

خضر اگر چاشنی تیغ شهادت می کردز آب حیوان به لب خشک قناعت می کرد

Saib TəbriziQəzəl1 dəq