Qəzəl 4773

می دهد یادی ز چشمش نرگس پر فن هنوززان چراغ کشته دودی هست درروزن هنوز

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Qəzəl 4791

چو آفتاب به هر ذره ای نگاه اندازچو ابر سایه رحمت به هر گیاه انداز

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 4804

به اختیار ز نزهت سرای جان برخیزگران نگشته ازین خاک آستان برخیز

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Qəzəl 4807

زان چهره خط قیامتی انگیخته است بازرنگی برای بردن دل ریخته است باز

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 4808

اشکم ز دل به چهره دویدن گرفت بازاین خانه شکسته چکیدن گرفت باز

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Qəzəl 4814

از کاوکاو آن مژه ام بیخبر هنوزنگرفته خون من به زبان نیشتر هنوز

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 4817

چون شمع اشک در طلب مدعا مریزنقد حیات خود چو شرر برهوا مریز

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 4830

از دل آگاه در عالم همین نام است و بسچشم بیداری که دیدم حلقه دام است وبس

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 4838

در جنون فکر سرو سامان ندارد هیچ کسمدعا چون دیده حیران ندارد هیچ کس

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 4839

نیست ما را شکوه ای از تنگی جا در قفسکز دل واکرده ماداریم صحرا درقفس

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Qəzəl 4848

از ما حدیث زلف و رخ دلستان مپرسطوفان رسیده را ز کنار و میان مپرس

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Qəzəl 4859

چون صدف در حلقه دریادلان خاموش باشبا دهان گوهرافشان پای تا سرگوش باش

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 4881

خانه دنیا به سامان گر نباشد گو مباشنقش بر دیوار زندان گر نباشد گو مباش

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Qəzəl 4902

می کند برتن گرانی سرچو می افتد ز جوشچون سبوخالی شد ازمی بار می گرددبه دوش

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 4918

برنمی آیم به تسکین دل خودکام خویشچون فلک در بیقراری دیده ام آرام خویش

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 4920

می تراشم رزق خود چون تیر از پهلوی خویشمی کنم تا هست ممکن حفظ آب روی خویش

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 4921

از غبار خط رخ آن ماه می بالد به خویشآنچنان کز گرد لشکر شاه می بالد به خویش

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Qəzəl 4927

نشد روشن چراغم از عذار آتش اندودشمگر چشمی دهم درموسم خط آب ازدودش

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 4941

که حد دارد تواند شد طرف با حسن بیباکش ؟که با آن سرکشی چون سایه باشد سرو در خاکش

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 4948

خوشا قزوین و باغ شاه و گلگشت خیابانشکه از آیینه پیشانی صبح است میدانش

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 4952

رگ ابری است آن لبهای نوخط، بوسه بارانشکه عمر جاودان بخشد به عاشق مد احسانش

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 4974

شد گلو سوزتر از خط لب همچون شکرشقیمتی گشت ازین گردیتیمی گهرش

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 4985

لب خمیازه ما شد ز می ناب خموشکه صدف می شود ازگوهر سیراب خموش

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 4993

رفته پایم به گل از پرتو چشم تر خویشنخل شمعم که بود ریشه من در سر خویش

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 4995

خجلت از خرده جان می کشم از قاتل خویشنشود هیچ کریمی خجل ازسایل خویش!

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Qəzəl 5000

بپوش چشم ز عیب کسان، هنربین باشبساز با خس و خار و همیشه گلچین باش

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 5014

دلی که خانه زنبور شد ز پیکانششفای خسته‌دلان است شیره جانش

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 5016

که راست تاب شکرخنده‌های پنهانش ؟که شور حشر بود گرده نمکدانش

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 5026

به احتیاط نظر کن به چشم جادویشکه در کمین رمیدن نشسته آهویش

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 5042

ای دل ازان جهان خبری می گرفته باشزآرامگاه جان خبری می گرفته باش

Saib TəbriziQəzəl1 dəq