Qəzəl 5228

جهان فروز چنان گشت باده گلرنگکه از شمار شرر می دهد خبر دل سنگ

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 5229

به چشم راه شناسان بود بیابان تنگکه از نشانه شود برخدنگ میدان تنگ

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 5232

از تنک رویی شود همصحبت هر خار گلمی کشد دایم ز حسن خلق خود آزار گل

Saib TəbriziQəzəl4 dəq
Qəzəl 5236

نیست امروزی چو شبنم عشق من باروی گلدر حریم بیضه خلوت داشتم با بوی گل

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 5237

نتابد از شکست خلق رو گوهرشناس دلکه از سنگ ملامت می شود محکم اساس دل

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 5241

مکش ای سلسله مورو به هم از زاری دلکه شب زلف بود زنده زبیداری دل

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Qəzəl 5243

دل شبها مشو از دیده گریان غافلدر سیاهی مشو از چشمه حیوان غافل

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Qəzəl 5247

گرفته اوج ز بس فیض نوبهار امسالیکی شده است لب بام و جویبار امسال

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 5257

مشو چو بیخبران غافل از نظاره گلکه یک دو صبح بود شوخی ستاره گل

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 5258

جدا ز دولت وصلش به گریه ام مشغولبه سبحه است سر و کار عامل معزول

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 5262

چرخ است حلقه در دولتسرای دلعرش است پرده حرم کبریای دل

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Qəzəl 5263

تا چند گرد کعبه بگردم به بوی دلتا کی به سینه سنگ زنم ز آرزوی دل

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Qəzəl 5264

آن کس که درد رابه دوا می کند بدلراه صواب رابه خطا می کند بدل

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 5265

روزی که سوخت برق تجلی نقاب گلبلبل چگونه اب نشد از حجاب گل

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 5273

ای از رخت هر خار را سامان بستان در بغلهر ذره را از داغ تو خورشید تابان در بغل

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Qəzəl 5275

گر تشنه اسراری پیش آر شراب اولگر گنج همی خواهی می گرد خراب اول

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Qəzəl 5276

عاشق صادق نمی دارد تمناهای خامتخم انجم در زمین صبح می سوزد تمام

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Qəzəl 5285

روزگاری شد ز چشم اعتبار افتاده‌امچون نگاه آشنا از چشم یار افتاده‌ام

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 5289

بوالعجب مجموعه‌ها از کف به حسرت داده‌امحاصلِ عمرِ گرامی را به غارت داده‌ام

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 5290

از جنون، این عالَمِ بیگانه را گم کرده‌امآسمان‌سیرم زمینِ خانه را گم کرده‌ام

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 5294

بی‌تن خاکی چو نام نیکمردان زنده‌امسال‌ها شد این لباس عاریت را کنده‌ام

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 5305

می دود اشک یتیمی بس که بر رخساره امسینه چون کشتی به دریامی زند گهواره ام

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 5308

نو خطان را بر سر نازآورد نظاره امزنگ از آیینه دل می برد نظاره ام

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 5309

آسمان نیلگون را سبز کرد اندیشه‌امبیستون کان زمرد شد زآب تیشه‌ام

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 5311

چشم سوزن خیره گردد از صفای خرقه امبخته چون انجم شود گم در ضیای خرقه ام

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Qəzəl 5313

بس که باشد شکوه های آتشین در نامه امدود بر می آرد از بال سمندر نامه ام

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Qəzəl 5314

بس که محکم کرده در سستی بنا کاشانه‌امجلوه مهتاب سیلاب است در ویرانه‌ام

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 5316

مومنی را می‌کند آزاد از قید فرنگهرکه می‌سازد درین محفل ز خود بیگانه‌ام

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Qəzəl 5317

نیست از عزلت غباری بر دل دیوانه‌امدر بهاران از زمین سر بر نیارد دانه‌ام

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 5318

در نبندد چون کمان برروی مهمان خانه اممی ستاند چوب منع از دست دربان خانه ام

Saib TəbriziQəzəl2 dəq