Dust bipərva, fələk birəhm, dövran bisükun,Dərd çox, həmdərd yox, düşmən qəvi, tale' zəbun.

Sayeyi-ümmid zail, afitabi-şövq gərm,Rütbeyi-idbar ali, payeyi-tədbir dun.

Əql dun-himmət, sədayi-tənə yer-yerdən bülənd,Bəxt kəmşəfqət, bəlayei-eşq gün-gündən füzun.

Mən qəribi-mükü rahi-vəsl pürtəşvişü məkr,Mən hərifi-sadəlövhü dəhr pürnəqşü füsun.

Hər səhiqəd cilvəsi, bir seyli-tufani-bəla,Hər hilaləbru qaşı, bir sərxəti-məşqi-cünun.

Yeldə bərgi-lalə tək təmkini-daniş bisəbat,Suda əksi-sərv tək təsiri-dövlət vajigun.

Sərhədi-mətlubə purmöhnət təriqi-imtəhan,Mənzili-məqsudə purasib rahi-azimun.

Şahidi-məqsəd nəvayi-çəng tək pərdənişin,Sağəri-işrət hübabi-safi-səhba tək nigun.

Təfriqə hasil, təriqi-mülki-cəmiyyət məxuf,Ah bilmən neyləyim, yox bir müvafiq rəhnümun.

Məqtə — şairin təxəllüsü olan son beyt. Çöhreyi-zərdin Füzulinin tutubdur əşki-al,Gör ona nə rənglər çəkmiş sipehri-niligun.

Бессилен друг, коварно время, страшен рок,Участья нет ни в ком, лишь круг врагов широк,Лишь страсть, как солнце, горяча, но безнадежна.[?] честен — на землю упал, зато подлец высок.Слабеет разум, совесть упрекает глухо.Растет любовь, а с ней и горе, — все не впрок!Я чужд своей стране, без родины, без правды.Исчерчен этот мир витьем коварных строк.Любая девушка — источник зла для сердца,Любая бровь — как серп: смертельный завиток.Вот мак, колеблемый зефиром,— наше знанье,Вот отражен в воде и искажен цветок.Желанному предел,— но сколько испытанийИ горя на пути, пока найдешь итог!Любовь, как тара тонкий стон, неуследима,Сам виночерпий — легкой пены маленький глоток.Нет у меня друзей, бегу я от меджлиса,Кто мне укажет путь? Я всюду одинок.Морщины Физули от горя стали резче,Вот почему он желт, вот почему поблек.

← → düymələri ilə keçid, R — təsadüfi şeir

Təsadüfi şeir

Müəllifin digər əsərləri

Başqa şairlərin şeirləri · Fələk və tale