Ey fəraqi-ləbi-canan, ciyərim xun etdin,Çöhreyi-zərdimi xunab ilə gülgun etdin.

Ciyərim qanını göz yaşına tökdün, ey dil,Varə-varə onu Qülzüm, bunu Ceyhun etdin.

Necə hüsn ilə səni Leyliyə nisbət qılayım,Bilməyib qədrimi tərki-məni-Məcnun etdin.

Söylədin kim, tutaram şad könüllərdə məqam,Şad ikən, bu söz ilə könlümü məhzun etdin.

Əhd qıldın ki, cəfa kəsməyəsən aşiqdən,Aşiqi vədeyi-ehsan ilə məmnun etdin.

Cürə-cürə mey içib, ziba-cəmal artırdın,Zərrə-zərrə gözümün nurini əfzun etdin.

Məqtə — şairin təxəllüsü olan son beyt. Ey Füzuli, axıdıb seyli-sirişk ağlıyalı,Eşq əhlinə fəğan etməyi qanun etdin.

← → düymələri ilə keçid, R — təsadüfi şeir

Təsadüfi şeir

Müəllifin digər əsərləri

Başqa şairlərin şeirləri · Eşq