چو شمعم سوخت دل بر یاد بزم مجلس آراییچراغ هر کسی را بخت می افروزد از جایی

Yad edincə bəzmini bir şam kimi canım yanar,Hər kəsin bəxt ulduzu bir yerdə mütləq parlayar.

اگر رسوایی مجنون ز من بیش است ز آنست اینکه در دوران من بهر تماشا نیست بینایی

Olmadım Məcnun qədər rüsva, bunun var illəti,Mən olan dövranda Leyli doğmamışdır ruzigar.

برعنایی مرا شیدای خود کردی عفاک اللهکه دارد همچو من رعنایی و همچون تو شیدایی

Sən məni rənalığınla məsti-şeyda eylədin,Hansı rənanın cahanda mən kimi şeydası var?

ترا مانند لیلی هر که گوید خوانمش مجنونبرابر کی شود با شاهد مستور رسوایی

Söylərəm Məcnun ona kim, söyləyir Leyla sənə,Çünki məhcub dilbəri rüsvayə Məcnun oxşadar.

بتقلید تو خوش خوش می خرامد آفتاب اماچه خیزد از خرام او ندارد هیچ بالایی

Xoş yerişlə istəyir təqlid qılsın gün sənə,Səndəki boy onda yox, sərv qamət, gülüzar.

تمنایم تویی در دل تمنای دگر دارمکه نبود در دلم غیر از تو در عالم تمنایی

Könlümün tək arzusu sənsən, budur arzum mənim,Səndən özgə olmasın könlümdə arzum, ey nigar!

Məqtə — şairin təxəllüsü olan son beyt. فضولی خویش را آموختی با ماه سیمایانکجا پیدا کنم بهر تو هر دم ما سیمایی

Məqtə — şairin təxəllüsü olan son beyt. Ey Füzuli, adət etmişsən bu məhsimalərə,Hər zaman bir mahsimanı səninçün kim tapar?

← → düymələri ilə keçid, R — təsadüfi şeir

Təsadüfi şeir

Müəllifin digər əsərləri

Başqa şairlərin şeirləri · Fələk və tale