مکش بر دیده ای خورشید خاک آن کف پا رامکن با خاک یکسان توتیای دیده ما را

Qübari-rahini, ey mehr, tutiya eləmə,Tutub bərabər onu xak ilə, fəna eləmə!

بهر تاری ز جعد سنبلش دل بسته شیداییصبا بر هم مزن جمعیت دلهای شیدا را

Yatıb o sünbüli-zülf içrə min bəlalı könül,Bu binəvalərə sən, ey səba, cəfa eləmə!

دلم را کرد از زهر غم افلاک دوران پربیک جام شکسته کرد خالی هفت مینا را

Boşaltma qəlbimə zəhrin fələklərin, ey çərxKi, yeddi şişəyə bir camı mübtəla eləmə!

ملک را نیست چون خورشید رخسار تو زیباییعیانست این نمی پوشد کسی رخسار زیبا را

Mələklər hüsndə olmaz günəş cəmalın tək,Gözəl cəmalını gizlətmə, gəl xəta eləmə!

تو سایه بر زمین انداختی یا دید خورشیدتترا در بر گرفت و بر زمین انداخت عیسا را

Günəş salar yerə kölgən kimi Məsihanı,Onu vəcahəti-ruyinlə aşina eləmə!

تمنای بقای عمر در دل داشتم امابرون کرد آرزوی تیغت از دل این تمنا را

Həyat şövqü həmişə var isə könlümdə,Qaşın qılıncını məndən yenə cida eləmə!

Məqtə — şairin təxəllüsü olan son beyt. فضولی زین سبب خونابه را در دیده جا کردمکه می‌آرد به خاطر هر دم آن گلبرگ رعنا را

Məqtə — şairin təxəllüsü olan son beyt. Füzuli, qanla dolan gözlərindən ol şuxin,Xəyali-ləlini sor, başqa şey rica eləmə!

← → düymələri ilə keçid, R — təsadüfi şeir

Təsadüfi şeir

Müəllifin digər əsərləri

Başqa şairlərin şeirləri · Təbiət və bahar