Qəzəl 5060

ازآب بازی مژه اشکبار خویشکردیم همچو دامن صحرا کنار خویش

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 5081

شوخی که مرا هست تمنای وصالشوحشی تر از آهوی رمیده است خیالش

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 5100

بس که زند موج نور سرو روانشهاله ماه است طوق فاختگانش

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 5167

معنی ز لفظ جوهر خود را عیان کندزان چهره لطیف مکن مو به یک طرف

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Qəzəl 5173

آتشین شد چهره خاک از می گلرنگ عشقچرخ شد خاکستری از آتش بی رنگ عشق

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Qəzəl 5192

در دل خلد چو تیر قضا هر ادای خلقرحم است بر کسی که شود آشنای خلق

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Qəzəl 5198

می‌توان با تازه‌رویان شد قرین از چشم پاکدر گلستان است شبنم خوش‌نشین از چشم پاک

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Qəzəl 5206

زخم ما را بستر آرام باشد از نمکسرمه خواب کباب خام باشد از نمک

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 5212

از بس شدند زهره جبینان نهان به خاکگردون نشست تا کمر کهکشان به خاک

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Qəzəl 5213

جمعی که پیش خلق گذارند به خاکپیش از اجل روند ز خست فرو به خاک

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Qəzəl 5220

زلف تو نفس در جگر باد کند مشکآهوی تو خون در دل صیاد کند مشک

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 5224

می کند بتگر اگر بت زمان حاصل ز سنگمن بتی دارم که هر دم می تراشد دل ز سنگ

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Qəzəl 5251

قدم برون منه از آستان خانه دلکه نقد هر دو جهان است خزانه دل

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 5272

ز خلوت برنمی‌آیی چه حاصلبه چشم تر نمی‌آیی چه حاصل

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 5360

غوطه در آتش زدم از آب حیوان سر زدمسنگ بر آیینه اقبال اسکندر زدم

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 5383

از سبک‌روحی ز بوی گل گرانی می‌کشماز پری آزار سنگ از شیشه جانی می‌کشم

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Qəzəl 5386

سیر چشم فقرم از تحصیل دنیا فارغمابر سیرابم ز روی تلخ دریا فارغم

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 5390

عافیت زان غمزه خونخوار می‌خواهد دلمآب رحم از تیغ بی‌زنهار می‌خواهد دلم

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Qəzəl 5420

خاک را از آب روی خود گلستان می‌کنمقطره‌ای تا در بساطم هست طوفان می‌کنم

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 5424

پرده شرم حجاب امروز یک سو می کنمبا نقاب بی مروت کاریکرو می کنم

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 5428

هرکه ادراک زلف و روی جانان را به همدید با صبح وطن شام غریبان را به هم

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 5434

ما ز حرف پوچ مانند صدف لب بسته ایمچون گهر در خلوت روشندلی بنشسته ایم

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 5445

ما به روی تلخ صلح از اهل عالم کرده ایمچشم شور خلق را بر خویش زمزم کرده ایم

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 5449

چون سبو تا ما ز دست خویش بالین کرده ایمخانه خود از شراب لعل رنگین کرده ایم

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Qəzəl 5452

ما چو سرو از راستی دامن به بار افشانده ایمآستنی چون شاخ گل بر نوبهار افشانده ایم

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Qəzəl 5453

ما به چشم انجم و افلاک خار افشانده ایمآستین چون شعله بر دود و شرار افشانده ایم

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 5466

ما ز حیرت در حریم وصل هجران می کشیمدلو خود خالی برون از چاه کنعان می کشیم

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 5478

دل درون سینه و ما رو به صحرا می رویمکعبه مقصد کجا و ما کجاها می رویم

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 5479

گرچه ما راه طلب را پای در گل می رویمپیشتر از برق رفتاران به منزل می رویم

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 5490

زبیتابی عنان خواهش دل را چسان پیچمکه من چون تاب می خواهم بر آن موی میان پیچم

Saib TəbriziQəzəl1 dəq