Qəzəl 463

ز سختی‌های عالم قانعان را هست لذت‌هاهما را استخوان در لقمه باشد مغز نعمت‌ها

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 467

اگر مردی مرو در پرده ناموس چون زن‌هاکه دود عود از خامی گریزد زیر دامن‌ها

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 469

مباش ای رهنورد عشق نومید از تپیدن‌هاکه در آخر به جایی می‌رسد از خود رمیدن‌ها

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 472

به هر شورش مده چون موج از کف دامن دریاکه باشد عقد گوهر خوشه ای از خرمن دریا

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Pərakəndə şeir 480

خرقه ای دوختم از داغ جنون بر تن خویشنیست یک تن به تمامی چو من اندر فن خویش

Saib Təbrizi1 dəq
Pərakəndə şeir 484

تیغی که غمزه تو کند سایه پرورشابریشم بریده شود زلف جوهرش

Saib Təbrizi1 dəq
Pərakəndə şeir 487

لاله آتش زبان افروخت در گلشن چراغبعد ازین در خواب بیند دیده روشن چراغ

Saib Təbrizi1 dəq
Pərakəndə şeir 492

می‌تراود وحشت از بوم و بر کاشانه‌امدارد از چشم غزالان حلقه در خانه‌ام

Saib Təbrizi1 dəq
Qəzəl 492

حسن اگر جلوه دهد بر سر بازار ترامصر زندان شود از جوش خریدار ترا

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Pərakəndə şeir 494

من که بودم رونق کوی خرابات، این زمانآفتاب شنبه و ابر شب آدینه ام

Saib Təbrizi1 dəq
Pərakəndə şeir 496

چند زور آرد جنون بر من، گریبان نیستمچند بی تابی کنم، آه غریبان نیستم

Saib Təbrizi1 dəq
Pərakəndə şeir 497

تیغ کوه همتم، دامن ز صحرا می کشممی روم تا اوج استغنا، دگر وا می کشم

Saib Təbrizi1 dəq
Pərakəndə şeir 506

چون به دریا روی با این دیده پر نم کنیمحلقه گرداب ها را حلقه ماتم کنیم

Saib Təbrizi1 dəq
Pərakəndə şeir 512

فضای چرخ تنگی می کند بر مغز پرشورمقبای دار کوتاه است بر بالای منصورم

Saib Təbrizi1 dəq
Qəzəl 512

فقر بی قدر کند سلطنت عالم راهوس ملک نباشد پسر ادهم را

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Pərakəndə şeir 514

بر سر خوان امل دست هوس می‌بندمدر شکرزار، پر و بال مگس می‌بندم

Saib Təbrizi1 dəq
Qəzəl 515

هر نفس تازه گلی زیبِ کنارست مرادایم از جوشِ سخن، جوشِ بهارست مرا

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Pərakəndə şeir 520

خدنگ او نظری دوخته است بر بالمامید هست گشادی ز شست اقبالم

Saib Təbrizi1 dəq
Qəzəl 524

چون گشاید ز چمن خاطر ناشاد مرا؟هست گلبن به نظر، خانه صیاد مرا

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 530

عزلت از عالمِ دلگیر برآورد مرابی کسی از دهنِ شیر برآورد مرا

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Qəzəl 531

می کند وقت خوش از عمر برومند مراخونی وقت، بود خونی فرزند مرا

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Pərakəndə şeir 537

از خط به مهربانی ما بدگمان مشوما با لبت نمک به حرامی نخورده ایم

Saib Təbrizi1 dəq
Qəzəl 540

می پرد چشم به خال لب جانانه مراحرص چون دام فزون می شود از دانه مرا

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Pərakəndə şeir 545

به کویش مشت خاکی می فرستمپیام دردناکی می فرستم

Saib Təbrizi1 dəq
Qəzəl 553

شوق اگر قافله سالار شود قافله راراه خوابیده پر و بال شود راحله را

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Pərakəndə şeir 565

رویت که شست چهره به آتش نقاب ازوشد مشرق ستاره و مه آفتاب ازو

Saib Təbrizi1 dəq
Pərakəndə şeir 566

ای غنچه زر خرید گلستان بوی توخورشید خانه زاد شبستان موی تو

Saib Təbrizi1 dəq
Pərakəndə şeir 567

در مجلس شراب رخ شرمگین مجواز جویبار شعله گل کاغذین مجو

Saib Təbrizi1 dəq
Pərakəndə şeir 576

دل هر کس که از خورشید ایمان گشت نورانیبود از اشک دایم کار چشمش سبحه گردانی

Saib Təbrizi1 dəq
Pərakəndə şeir 580

از سخن چند چو سی پاره پریشان گردی؟مهر زن بر لب گفتار که قرآن گردی

Saib Təbrizi1 dəq