Şeir
- Eşq
- İlahi eşq
- Hicran
- Mey və meyxana
- Təbiət və bahar
- Fələk və tale
- Ölüm
- Hikmət və nəsihət
- Vətən
- Mədhiyyə
- Satira
- Mərsiyə
ز سختیهای عالم قانعان را هست لذتهاهما را استخوان در لقمه باشد مغز نعمتها
Qəzəl 467اگر مردی مرو در پرده ناموس چون زنهاکه دود عود از خامی گریزد زیر دامنها
Qəzəl 469مباش ای رهنورد عشق نومید از تپیدنهاکه در آخر به جایی میرسد از خود رمیدنها
Qəzəl 472به هر شورش مده چون موج از کف دامن دریاکه باشد عقد گوهر خوشه ای از خرمن دریا
Pərakəndə şeir 480خرقه ای دوختم از داغ جنون بر تن خویشنیست یک تن به تمامی چو من اندر فن خویش
Pərakəndə şeir 484تیغی که غمزه تو کند سایه پرورشابریشم بریده شود زلف جوهرش
Pərakəndə şeir 487لاله آتش زبان افروخت در گلشن چراغبعد ازین در خواب بیند دیده روشن چراغ
Pərakəndə şeir 492میتراود وحشت از بوم و بر کاشانهامدارد از چشم غزالان حلقه در خانهام
Qəzəl 492حسن اگر جلوه دهد بر سر بازار ترامصر زندان شود از جوش خریدار ترا
Pərakəndə şeir 494من که بودم رونق کوی خرابات، این زمانآفتاب شنبه و ابر شب آدینه ام
Pərakəndə şeir 496چند زور آرد جنون بر من، گریبان نیستمچند بی تابی کنم، آه غریبان نیستم
Pərakəndə şeir 497تیغ کوه همتم، دامن ز صحرا می کشممی روم تا اوج استغنا، دگر وا می کشم
Pərakəndə şeir 506چون به دریا روی با این دیده پر نم کنیمحلقه گرداب ها را حلقه ماتم کنیم
Pərakəndə şeir 512فضای چرخ تنگی می کند بر مغز پرشورمقبای دار کوتاه است بر بالای منصورم
Qəzəl 512فقر بی قدر کند سلطنت عالم راهوس ملک نباشد پسر ادهم را
Pərakəndə şeir 514بر سر خوان امل دست هوس میبندمدر شکرزار، پر و بال مگس میبندم
Qəzəl 515هر نفس تازه گلی زیبِ کنارست مرادایم از جوشِ سخن، جوشِ بهارست مرا
Pərakəndə şeir 520خدنگ او نظری دوخته است بر بالمامید هست گشادی ز شست اقبالم
Qəzəl 524چون گشاید ز چمن خاطر ناشاد مرا؟هست گلبن به نظر، خانه صیاد مرا
Qəzəl 530عزلت از عالمِ دلگیر برآورد مرابی کسی از دهنِ شیر برآورد مرا
Qəzəl 531می کند وقت خوش از عمر برومند مراخونی وقت، بود خونی فرزند مرا
Pərakəndə şeir 537از خط به مهربانی ما بدگمان مشوما با لبت نمک به حرامی نخورده ایم
Qəzəl 540می پرد چشم به خال لب جانانه مراحرص چون دام فزون می شود از دانه مرا
Pərakəndə şeir 545به کویش مشت خاکی می فرستمپیام دردناکی می فرستم
Qəzəl 553شوق اگر قافله سالار شود قافله راراه خوابیده پر و بال شود راحله را
Pərakəndə şeir 565رویت که شست چهره به آتش نقاب ازوشد مشرق ستاره و مه آفتاب ازو
Pərakəndə şeir 566ای غنچه زر خرید گلستان بوی توخورشید خانه زاد شبستان موی تو
Pərakəndə şeir 567در مجلس شراب رخ شرمگین مجواز جویبار شعله گل کاغذین مجو
Pərakəndə şeir 576دل هر کس که از خورشید ایمان گشت نورانیبود از اشک دایم کار چشمش سبحه گردانی
Pərakəndə şeir 580از سخن چند چو سی پاره پریشان گردی؟مهر زن بر لب گفتار که قرآن گردی