Qəzəl 4275

صد شِکوه به جا ز دلم جوش می‌زندشرم حضور مانع اظهار می‌شود

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Qəzəl 4287

از حسن نوخطان دل ما تازه می شودداغ کهن ز مشک ختا تازه می شود

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 4289

بی‌روی دل گره ز زبان وا نمی‌شودطوطی ز پشت آینه گویا نمی‌شود

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 4296

آزاده رو مقید عالم نمی شودعیسی شکار رشته مریم نمی شود

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 4304

عشق غیور تن به نصیحت کجا دهدطوفان عنان کجا به کف ناخدا دهد

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 4312

آن را که عشق بخت جوانی نمی دهداز حادثات خط امانی نمی دهد

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 4326

تا کی درین جهان مکرر به سر کنیدخود را به یک پیاله جهان دگر کنید

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 4328

در مشرب من صبح چه گویم چه اثر داداین شیر مرا غوطه به دریای شکر داد

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 4337

از گردش افلاک کجا دل گله دارد؟این خانهٔ ویران چه غم زلزله دارد؟

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 4349

هر شیشه دلی حوصله شور نداردعریان جگر خانه زنبورندارد

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 4358

پروای خط آن عارض گلفام ندارداز سادگی این صبح غم شام ندارد

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 4360

مفت است اگر سنگدلیهای معلمدلجویی اطفال به آدینه گذارد

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 4366

ساقی دهن شیشه ما باز به لب کردجان عجبی در تن ارباب طرب کرد

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 4371

دل را چه خیال است به می شاد توان کرداین غمکده ای نیست که آباد توان کرد

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 4373

از مستی چشم تو چه تقریر توان کرداین خواب نه خوابی است که تعبیر توان کرد

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 4376

چون پسته زبان در دهنم زنگ برآوردآخر گل خاموشی من این ثمر آورد

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 4379

جان در بدن خاکی ما زنگ برآورداین گوهر صاف از صدف این رنگ برآورد

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Qəzəl 4385

روزی که مرا موج نفس دام سخن شدشد طوطی چرخ آینه و واله من شد

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 4390

عاشق غم اسباب چرا داشته باشددارد همه چیز آن که تراداشته باشد

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Qəzəl 4407

خون بهتر ازان می که چشیدن نگذارندپیکان به ازان غنچه که چیدن نگذارند

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 4413

آنها که به فردوس رخ یار فروشنداز سادگی آیینه به زنگار فروشند

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 4414

تا حسن گلو سوز تو در جان شرر افکنددر سینه من داغ مکرر سپر افکند

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 4415

غفلت زدگان دیده بیدار نداننداز مرده دلی قدر شب تار ندانند

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 4425

سرمست چو آن شاخ گل از باغ برآیدباغش چو نفس سوختگان بر اثر آید

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 4431

حسنی که به نور نظر پاک برآیداز خلوت آیینه عرقناک برآید

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 4435

گر چشم تر از پوست چو بادام برآیدآسان ز وصال شکرش کام برآید

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 4438

بیخواست ز دل ناله جانکاه برآیدبی دلو ورسن یوسف ازین چاه برآید

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 4440

هویی که مرا از دل دیوانه برآیددودی است که از خرمن پروانه برآید

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 4446

غفلت چه اثر در دل هشیارنمایدافسانه چه با دولت بیدار نماید

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 4455

شب زنده دار را دل روشن چو ماه گردداز خواب روز دلها چون شب سیاه گردد

Saib TəbriziQəzəl1 dəq