Qəzəl 732

سرگشته ساخت خالِ دلارای او مراپرگار کرد نقطهٔ سودای او مرا

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 733

از باده چون کند عرق آلود ماه رادر چشم آفتاب بسوزد نگاه را

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 734

رویت ز هاله حلقه کند نام ماه رادلسرد از آفتاب کند صبحگاه را

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Qəzəl 737

مشمر ز عمر خود نفس ناشمرده رادفتر مساز این ورق باد برده را

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 749

روشن ز داغ های نهان ساز سینه رااز پشت، رو شناس کن این آبگینه را

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 754

آماده است از دل پر خون شراب مادر آتش است از جگر خود کباب ما

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Qəzəl 755

از نان و آب نیست بقا و ثبات ماباشد ز درد و داغ محبت حیات ما

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 756

در داغ غوطه خورد دل غم سرشت مابا کعبه هم لباس شد آخر کنشت ما

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 760

چون نی ز ناله نیست تهی بندبند ماآه ار نفس زیاده کشد دردمند ما

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 764

دایم شکفته است دل داغدار ماموقوف وقت نیست چو عنبر بهار ما

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 766

آمیخته است مستی ما با خمار مایکدست چون حناست خزان و بهار ما

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 767

با اختیار حق چه بود اختیار ما؟با نور آفتاب چه باشد شرار ما؟

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 776

خون در دل هوا و هوس کرده ایم مامنع سگان هرزه مرس کرده ایم ما

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 783

تا چند نقشبند تمنا شویم ماآیینه دار جلوه عنقا شویم ما

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Qəzəl 788

از بس سترد گرد ملال از جبین مادر زیر خاک ماند چو دام آستین ما

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 791

رزق ملایک است نوای رسای ماچون می شود بلند نگردد نوای ما؟

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 798

در آتشم ز دیده شوخ ستاره‌هادر هیچ خرمنی نفتد این شراره‌ها!

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 815

گلگونه چه حاجت بود آن روی نکو را؟با پیرهن گل نبود کار، رفو را

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 816

فانوس حجاب است چراغ سحری رادامن به میان بر زده باید سفری را

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 832

بسته است چشم روشن از سیر، بال ما راچون شمع ریشه باشد در سر نهال ما را

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 837

زهی به ساعد سیمین شکوفه ید بیضانظر به نور جمال تو مهر دیده حربا

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 838

ز موج خویش بود تازیانه ریگ روان راچه حاجت است محرک، ز دست رفته عنان را؟

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Qəzəl 840

ز جوش عشق شود با قوام، شیره جان‌هاز عقل پا به رکاب سفر شوند روان‌ها

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 841

اندیشه نبود عشق را از موجه شمشیرهاسیر چراغان می کند مجنون ز چشم شیرها

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Qəzəl 842

دارند اگر سررشته‌ای در کف به ظاهر چنگ‌هادر پنجه مطرب بود سررشته آهنگ‌ها

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 844

به دوش توکل منه بار خود راولی نعمت خویش کن کار خود را

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 847

بی‌خودی رفتن است دل‌ها راهوش واماندن است دل‌ها را

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Qəzəl 855

دید ز خون دلم لاله ستان خاک راآبله دل شکست شیشه افلاک را

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 867

دست و پا گم می کند موج سبک لنگر در آبخویشتن را می کند گردآوری گوهر در آب

Saib TəbriziQəzəl3 dəq
Qəzəl 868

سوز عاشق کم نگردد از فرو رفتن در آباین شرر چون دیده ماهی بود روشن در آب

Saib TəbriziQəzəl2 dəq