Şeir
- Eşq
- İlahi eşq
- Hicran
- Mey və meyxana
- Təbiət və bahar
- Fələk və tale
- Ölüm
- Hikmət və nəsihət
- Vətən
- Mədhiyyə
- Satira
- Mərsiyə
ز فکر پوچ درین شوره زار بی حاصلعنان گسسته تر از موجه سیراب شدم
Qəzəl 5715به حرف و صوف ز لب مهر از چه بردارمکه پیش تیغ حوادث همین سپر دارم
Qəzəl 5720کنون که با تو مکان در یک انجمن دارمهزار مرحله ره تا به خویشتن دارم
Qəzəl 5728منم که فیض شراب از کتاب می گیرمبه همت از گل کاغذ گلاب می گیرم
Qəzəl 5730اگر چه در چمن روزگار خار و خسمچو لاله داغ بود گل ز گرمی نفسم
Qəzəl 5731ز خال گوشه ابروی یار می ترسمازین ستاره دنباله دار می ترسم
Qəzəl 5734ز بوی باده گلرنگ می پرد رنگمز برق شیشه می آب می شود سنگم
Qəzəl 5739بس است روی دلی مشت استخوان مراز چشم شیر فتد برق در نیستانم
Qəzəl 5742منم که مصرف نقد نگاه می دانمبه روی خوب ندیدن گناه می دانم
Qəzəl 5745به تنگ همچو شرر از بقای خویشتنمتمام چشم ز شوق فنای خویشتنم
Qəzəl 5758من آن نیم که به گلشن به اختیار روممگر زبیخبریها به بوی یار روم
Qəzəl 5767به مهر داغ رسیده است جمله اعضایمز پای تا به سر خویش چشم بینایم
Qəzəl 5772عنان گسسته تر از سیل در بیابانیمبه هر طرف که قضا می کشد شتابانیم
Qəzəl 5789امشب که داغ بر دل افگار سوختمگویا چراغ بر سر بیمار سوختم
Qəzəl 5792با هرکه روی حرف به جز یار داشتمآیینه پیش صورت دیوار داشتم
Qəzəl 5795چشم دلم ستاره فشان بود صبحدمهر گوشه بحر فیض روان بود صبحدم
Qəzəl 5812از روی نرم سرزنش خار می کشمچون گل ز حسن خلق خود آزار می کشم
Qəzəl 5825لب چون صدف به آب گهر تر نمیکنمگوهر به آبروی برابر نمیکنم
Qəzəl 5826نزدیک من میا که ز خود دور می شوموز بیخودی ز وصل تو مهجور می شوم
Qəzəl 5827نتوان گرفت روزی هم از دهان هممرغان نمی کنند غلط آشیان هم
Qəzəl 5843یک عمر پشت دست به دندان گرفته ایمتا بوسه ای ازان لب خندان گرفته ایم
Qəzəl 5845ما نقض دلپذیر ورقهای سادهایمچون داغ لاله از جگر درد زادهایم
Qəzəl 5847ما نام خود ز صفحهٔ دلها ستردهایمدر دفتر جهان ورق باد بردهایم
Qəzəl 5852ما رنگ گل ز بوی گل ادراک کرده ایمسیر بهار در خس و خاشاک کرده ایم
Qəzəl 5857ما گل به دست خود ز نهالی نچیدهایمدر دست دیگران گلی از دور دیدهایم
Qəzəl 5860مادام را ز دانه صیاد دیده ایمدر صلب بیضه جوهر فولاد دیده ایم
Qəzəl 5861ما رخت خود به گوشه عزلت کشیده ایمدست از پیاله، پای ز صحبت کشیده ایم
Qəzəl 5871ما خنده را به مردم بیغم گذاشتیمگل را به شوخ چشمی شبنم گذاشتیم
Qəzəl 5876ما در شکست گوهر یکدانه خودیمسنگ ملامت دل دیوانه خودیم
Qəzəl 5881تا کی به ذوق نشأه می دردسر کشیم؟تلخی ز بحر چند برای گهر کشیم؟