Ərğəvani don bilə, ey dilbəri-siminüzar,Sizin görgəc görünür çeşmimdə aləm laləzar.

Zə’fəranı yüzüm üzrə qırmızı donun görüb,Əşki-gülgünüm şəqayiqdür kim, açılğay bahar.

Zə’fərani don dəgül bu kim, geyibsən, ey pəri,Bil ki, çeşmim qanından anı boyatdı ruzigar.

Yüzinə düşmiş qızıl don əksi, hər kim görsə der,Qürsi-mahi-çardə boldi şəfəqdən aşikar.

Məqtə — şairin təxəllüsü olan son beyt. Ta səni gördi qəbayi-sorx ilən qul Kişvəri,Gözlərindən su degül, qandur dəmadəm kim, axar.

← → düymələri ilə keçid, R — təsadüfi şeir

Təsadüfi şeir

Müəllifin digər əsərləri

Başqa şairlərin şeirləri · Təbiət və bahar