Mücirəddin Beyləqani
- Eşq
- İlahi eşq
- Hicran
- Mey və meyxana
- Təbiət və bahar
- Fələk və tale
- Ölüm
- Hikmət və nəsihət
- Vətən
- Mədhiyyə
- Satira
- Mərsiyə
نیک رنجورم ز رنج آتشافشان فراقسخت خاطرخستهام از دست دستان فراق
Şikayətnamə 40چه وقت موی سیپدست روز برناییچه روز زحمت پیری است وقت زیبایی
Qitə 6ای فرشته صفتی کز سر تعظیم و جلالزیر ران شدست ابلق شام و سحرت
Qitə 21به خدایی که کلک قدرت اوحلقه ماه و آفتاب نگاشت
Qitə 41به خدایی که قدرت او راماه را عاجز محاق کند
Qitə 85خداوندا ترا گفتم که این شش طاق پیروزهکه خوانندش سپهر نیلی و گردون مینایی
Qitə 86جان بر تو پاشم از دل چون دلستان ماییدل با تو بازم ای جان کارام جان مایی
Müləmmə 13انجم فی ید الساقی أکاساحسوا ما سمعتم ایها الناس
Müləmmə 16شقیق النفس هات علی الشقائقشرابی کان بدین وقت است لایق
Müləmmə 24اتی النیروز محفوفا بهذا الحسن والاحسانتفضل واشرب الصهبا بهذا الروح والریحان
Müləmmə 27یا خلیلی اسقیانی یا خلیلی اسقیانواغیثانی بصرف الخمر عن صرف الزمان
Müləmmə 39یا ملک المغرب و المشرقمثلک فی العالم لم یخلق
Müləmmə 45غرب الشمس والهوی سکنیو سهیل بدا من الیمن
Tərkibbənd 1یارب آن قامت چون سرو خرامان نگریدیارب آن عارض و آن زلف پریشان نگرید
Tərkibbənd 7خسروا! دور فلک سخره فرمان تو بادطاق گردون گرهی از خم ایوان تو باد
Tərkibbənd 16ای شخص تو نشانه تیر محن شدهروحت به بارگاه صفا مرتهن شده
Rübai 3Könlüm ki, daima işrət sevərdi,Gözüm ki, üzünə səcdə edərdi,
Rübai 13بر من ز فراقت ار چه بیدادیهاستدل را به شب از خیالت آزادیهاست
Rübai 35چون دلم که زلف یارم خم داشتدر حلقه او رفت و قدم محکم داشت
Rübai 36هر زخم جفایی که فلک پنهان داشتزد بر دل ما از قضا فرمان داشت
Rübai 51دل گر سوی لهو و ناز کم می یازدشاید که ز غم به خود نمی پردازد
Rübai 52چون طبع تو با یار جفا می ورزددل در غم تو ز بیم جان می لرزد
Rübai 58شکرست که جان لطف بر جای بماندصحت بر شاه عالم آرای بماند
Rübai 66یارم سر سرو سایه ور می شکندبر برگ سمن سنبل تر می شکند
Rübai 70هر کو شرف خدمت تو بگزیندفارغ شود از جهان و خوش بنشیند
Rübai 71لعل لبت ار به بوسه سرکش نبوداز دست تو یک پای بر آتش نبود
Rübai 81دوران فلک چون تو شهی ننمایدتیغ پدرت بند فلک بگشاید
Rübai 86چون کار من از شهاب بر چرخ رسیدوز دست غمم به لطف خود باز خرید
Rübai 93یارم سخن عشوه نهاد اندر بارغم تاختن آورد ز من برد قرار
Rübai 94یک تیر جفا نماند کان زیبا یارآنرا نزدست بر دل من صد بار