Mücirəddin Beyləqani
- Eşq
- İlahi eşq
- Hicran
- Mey və meyxana
- Təbiət və bahar
- Fələk və tale
- Ölüm
- Hikmət və nəsihət
- Vətən
- Mədhiyyə
- Satira
- Mərsiyə
دریغا قصه دردت چنین مشکل نبایستیره درد ترا جز وصل تو منزل نبایستی
Qəzəl 69مرا فرسوده غم چند داری؟به عشوه تا کیم خرسند داری؟
Qəzəl 70چون تو از غم ندیده ای خواریاز غم ما کجا خبر داری؟
Şikayətnamə 21جهان فتح من آخر به نوبهار رسدنهال عیش من آخر به برگ و بار رسد
Şikayətnamə 24آن عزیزانی که با ما جام و ساغر داشتندمهر ما از یکدلی با جان برابر داشتند
Şikayətnamə 26هر دوست که اختیار ما بودواندر بد و نیک یار ما بود
Şikayətnamə 30در دستبرد نظم، ز دوران گزینه امگردون به صد قران ننماید قرینه ام
Şikayətnamə 31هیچ وفایی ز روزگار ندیدمهیچ میی خالی از خمار ندیدم
Şikayətnamə 32مرا با آنکه با اقبال و با دولت سری دارمز عالم نگذرد روزی که از عالم نیازارم
Şikayətnamə 35ما را که سر آمد جهانیموز دولت و ملک داستانیم
Şikayətnamə 37گلی کو کزان رنج خاری نیابی؟میی کو کزان می خماری نیابی؟
Qitə 1جمال طبلکی! سگ بهتر از توستکه نشناسد کسی زرق و فنت را
Qitə 4دعاگوی دیرینه مداح مجرمکه حقهاست در حضرت شاه او را
Qitə 8به خدایی که بر میان قلماز برای سخن کمر بسته است
Qitə 23به خدایی که نفس ناطقه رابا تن تیره آشنایی داد
Qitə 25زهی ملک بخشی که از روی قدرتسهپر از حوادث امانت فرستد
Qitə 29ز روح القدس دوش کردم سؤالیکه از مکرمت چیست کاو حد ندارد؟
Qitə 33به خدایی که در ستایش عقلنتوانند و گر بسی گویند
Qitə 38عیسی وقت ما رئیس الدینمایه مرکز هنر باشد
Qitə 43گفت آن کس که در جهان او رابجز از زحمت جهان ننهند
Qitə 46خداوندم ظهیرالدین ادام الله ایامهکه در فضل و هنر جز صدر سلطان را نمی شاید
Qitə 47شمس یکدست که از دست من و زخم بدمهر شبی تا به سحر روی به خون میشوید
Qitə 48اکنون که روزگار به انصاف می نهددر دست تو زمانی جهانی به اختیار
Qitə 54کرم پناها! گشتم اسیر آرزوییخلاص من همه بر جود بی کرانه نویس
Qitə 56حبر جهان فرید دبیر آنکه در جهانملک جهان به تیغ زبان شد مسلمش
Qitə 60غم آباد ایام را آزمودمبه از کنج محنت سرایی ندیدم
Qitə 63خسروا! بر بساط خدمت تستقدم طبع آسمان سایم
Qitə 66صاحبا! داننده اسرار می داند که منجز به مدحت ده زبان چون غنچه سوسن نیم
Qitə 69این قوم نگر که باز هستنددر ملک قوام بی قوامان
Qitə 78خرد را دوش گفتم کز که نازند؟طبایع هر چهار و چرخ هر نه