Mücirəddin Beyləqani
- Eşq
- İlahi eşq
- Hicran
- Mey və meyxana
- Təbiət və bahar
- Fələk və tale
- Ölüm
- Hikmət və nəsihət
- Vətən
- Mədhiyyə
- Satira
- Mərsiyə
تا رنج عیش یاد همایون منیر بادچشم جهان به جاه و جلالش قریر باد
Qəsidə 20دلی که تحفه تو جان مختصر سازدبسا که قوت خود از گوشه جگر سازد
Qəsidə 22این نادره بین باز کز ایام بر آمددر باغ جهان شاخ حوادث ببر آمد
Qəsidə 23چه شب است این که درو خون ستم ریخته اندبر شکر ریز دعا زر کرم ریخته اند
Qəsidə 26ماه زیباست ولی چون رخ زیبای تو نیستسرو یکتاست ولی چون قد زیبای تو نیست
Qəsidə 40دم گیتی معنبر می نمایدچمن از خلد خوشتر می نماید
Qəsidə 41ایهاالعشاق باز آن دلستان آمد پدیدجان برافشانید کان آرام جان آمد پدید
Qəsidə 49عمر به پای شد ز غم چون که نشد غمم به سرالحذر از در جهان ای دل خسته الحذر
Qəsidə 55که کرد کار کرم مرد وار در عالم؟که کرد اساس ممالک ممهد و محکم؟
Qəsidə 63سرو امل به باغ عدم تازه گشت هانپایی برون نه از در دروازه جهان
Qəsidə 64قاعده ای نهاد خوش حسن تو باز در جهانعشق تو زد سه نوبه ای بر در دار ملک جان
Qəsidə 79لله درک ای ز جهان بر سر آمدهذات تو از مکان خرد برتر آمده
Qəsidə 81بدیدند مه، ساقیا می چه داریکه آمد گه عشرت و میگساری
Qəsidə 82جهان چون جنان شد ز باد بهاریچه عذرست ساقی حرامی نیاری
Qəsidə 84ز تاب زلف تو ای آفتاب روحانیبه مشگ سوده در آمد هزار ارزانی
Qəzəl 3آب آن عارض خرم برخاستتاب آن طره پر خم برخاست
Qəzəl 18آن زلف پر از پیچ و شکن را چه توان گفت؟وان عارض چون برگ سمن را چه توان گفت؟
Qəzəl 25رخ تو قهر قمر خواهد کردلب تو قصد شکر خواهد کرد
Qəzəl 30عقل من در عشق خواری می کشدصبر باری بی قراری می کشد
Qəzəl 32مهر تو هرگز ز جانم نگسلدیاد تو هیچ از زبانم نگسلد
Qəzəl 35جانا خبر وصل تو زی ما که رساند؟یا قصه ما سوی تو تنها که رساند؟
Qəzəl 37بلبلان رخت به باغ افگندندزاغ را بار سفر می بندند
Qəzəl 38باد چون طره آن جان جهان درشکندفتنه بینی که در عقل و روان در شکند
Qəzəl 47نصیحت میکنم دل را که دامن درکش از یارمچو با دل بر نمیآیم به رنج دل سزاوارم
Qəzəl 48باز ناز ماهرویی میبرمباز مهر کینهجویی میبرم
Qəzəl 49شاید که ز تو یک نفس آسوده نباشیمجز زیر پی عشق تو فرسوده نباشیم
Qəzəl 50گر ترا راحت جان می گویمآشکارا نه نهان می گویم
Qəzəl 71گره مشگ بر سمن چه زنی؟لشکر زنگ بر ختن چه زنی؟
Qəzəl 74گر تو آنجا که تویی انده ما داشتییدل ما در غم و اندوه چرا داشتیی؟
Qəzəl 75می دان که باز راه ستم بر گرفته ایکز پیش گوش زلف به خم بر گرفته ای