Mücirəddin Beyləqani
- Eşq
- İlahi eşq
- Hicran
- Mey və meyxana
- Təbiət və bahar
- Fələk və tale
- Ölüm
- Hikmət və nəsihət
- Vətən
- Mədhiyyə
- Satira
- Mərsiyə
شاهی که سعادت و ظفر رهبر اوستدر چشم فلک سرمه ز خاک در اوست
Rübai 31زان روز که چشم من به رویت نگریستنگذشت شبی که در غمت خون نگریست
Rübai 33ای موی سپید هیچ آزرمت نیست؟بر من بجز از تاختن گرمت نیست؟
Rübai 46گر یار به خون تو کمر در بنددای دل مکن آنچه از تو خرد نپسندد
Rübai 54دریاب دلی را که به داغت سوزدزان پیش که خط از پر زاغت سوزد
Rübai 59با من ز تو یادگار جز درد نمانددور از تو ز من جز نفسی سرد نماند
Rübai 65دست تو به جود طعنه در میخ زنددر معرکه تیغ گهر آمیغ زند
Rübai 72مگذار که سودم به زیان در برودو آوازه جورت به جهان در برود
Rübai 74ابر آمد کز جود سرافراز شوددر بارد تا با کفت انباز شود
Rübai 76یارم چو گه خشم کم آزرم شودسردیم بگوید آنگهی گرم شود
Rübai 80بلبل به سحر دو دیده پر خون آیدبا ناله و نوحه دگرگون آید
Rübai 83خورشید رخت شبی که وصل آرایدبا پرتو او ستاره پیدا ناید
Rübai 91جانم به سر زلف مشوش بگذارخوش باش و مرا به عیش ناخوش بگذار
Rübai 98من دوش به یار گفتم ای تنگ شکرشاید که لب ترا گزم بار دگر
Rübai 100با یار جفا جوی پس از هجر درازکردم به تلطف سخن وصل آغاز
Rübai 101بی زلف تو شد چشم من از ابر خجلوز چشم تو پای دل فرو رفت به گل
Rübai 107گفتم ز دم سرد رهان یک بارمبا آنکه نکرد گفت منت دارم
Rübai 108چون عود اگر چه تن بلاکش دارمچون مجمر اگر چه دل بر آتش دارم
Rübai 110دل بر تو فشانم ار بسوزی جگرمو آن دل که من از تو باز گیرم که برم؟
Rübai 112چون در شب هجر تو فرو شد روزمواندر غم تو نیست کسی دلسوزم
Rübai 114تن کو که بدو ناز و دلال تو کشم؟یا دل که غم هجر و وصال تو کشم؟
Rübai 116جان خواست ز من دوش بت دلگسلمگفتم بدهم باز نفرمود دلم
Rübai 117پیوسته ز روزگار دشمن کاممگر شهد خورم زهر شود در کامم
Rübai 123چون غنچه اگر بند دهان بگشایماسرار زمانه در زمان بگشایم
Rübai 124گر معتکف در وثاق تو نیمزان نیست که خسته فراق تو نیم
Rübai 130صد طعنه ز هر گدای می خوردم منصد شربت جان گزای می خوردم من
Rübai 133ای گشته زیان مملکت سود از تو!رو تازگی جهان بیفزود از تو
Rübai 139صد عشوه نغز و دلستان آوردیتا عمر عزیزم به زیان آوردی
Rübai 141ای موی سپید! اگر شبی با یاریبنشینم و از عیش بر آید کاری
Rübai 142ای دل! تو اگر ز رنج جان پرهیزیدر جستن وصل آب رخ خود ریزی