Həmam Təbrizi · Şeir
- Eşq
- İlahi eşq
- Hicran
- Mey və meyxana
- Təbiət və bahar
- Fələk və tale
- Ölüm
- Hikmət və nəsihət
- Vətən
- Mədhiyyə
- Satira
- Mərsiyə
گفتا که به ابروم که دارم در سرکامشب نفسی کنم به پیش تو گذر
Rübai 53این ملک به مالک گدا بازگذارخود را به تو تسلیم و رضا بازگذار
Rübai 55بادا چو کمان قامت اعدای تو کوزپیچیده در او غم فراوان چون توز
Rübai 56ای خواجه بگو چه دیدهای باش هنوززین ره به کجا رسیدهای باش هنوز
Qəzəl 57رندی و برناپیشهای میر مغان را میرسداز تن نیاید ھیچ کار این شیوه جان را می رسد
Rübai 57جانا دهنت که هست چون چشمه نوشمیآوردش ظلمت شب در آغوش
Rübai 63دیر است که با غم تو در ساختهامپنهان ز تو با تو عشقها باختهام
Rübai 67وصلت ندهم ز دست اگر جان بدهمکی وصل تو را به ملک خاقان بدهم
Rübai 70منگر تو بدان که ما به تن مختصریمهر چند که کوتهیم عالی نظریم
Rübai 71تا چند بود دل به ریا پروردندر باده نهم سر پس از این تا گردن
Rübai 73تا کی رخ دل سوی گناه آوردنوان میغ سیاه پیش ماه آوردن
Rübai 74در منزل او وقت خبر پرسیدنخون شد دلم از بانگ صدا بشنیدن
Rübai 75چون نیست مجال روی و مویت دیدنراضی شدهام به خاک کویت دیدن
Rübai 76امشب که رسید دوست در منزل منشد جان و دل از حضورش آب و گل من
Rübai 79یک جوهر روشن است جان من و توآگه نشود کس ز نهان من و تو
Qəzəl 82هر که او عاشق جمال بودشاهدش خود گواه حال بود
Rübai 99گه رهزن و گاه رهنمون میآییگاهی ز درون گه ز برون میآیی
Qəzəl 117برو با ما صلاح و زهد مفروشکه من پندت نخواهم کرد در گوش
Qəzəl 123وداع یار و دیارم چو بگذرد به خیالشود منازلم از آب دیده مالامال
Qəzəl 133هزاران نقش گوناگون ببستمبه دستانی مگر آیی به دستم
Qəzəl 140تا نفس هست به روی تو برآید نفسمور کنم بی تو نظر سوی کسی هیچ کسم
Qəzəl 146عالمی را به جمالت نگران میبینمنه بدین دل نگرانی که من مسکینم
Qəzəl 170دارم امید وصل تمنای من ببینطبع مشوش و دل شیدای من ببین
Qəzəl 176میآمد و خلق شهر در پیوز شرم روان ز عارضش خوی
Qəzəl 180باز ای مطرب حدیثی در میان انداختیفتنهای در مجلس صاحبدلان انداختی
Qəzəl 185بر دل از زلف چو زنجیر تو دارم بندینه چنان بند که آن را بگشاید پندی
Qəzəl 196به یک کرشمه توانی که کار ما سازیولی به چارۀ بیچارگان نپردازی
Qəzəl 199نه چنان مست و خرابم ز دو چشم ساقیکه مرا با دگری هست خیالی باقی
Qəzəl 210ز بهر تو باید مرا زندگانیکه شیرینتری از زمان جوانی
Qəzəl 214میکند بوی تو با باد صبا همراهیخلق را میدهد از بوی بهشت آگاهی