Şəms Məğribi
- Eşq
- İlahi eşq
- Hicran
- Mey və meyxana
- Təbiət və bahar
- Fələk və tale
- Ölüm
- Hikmət və nəsihət
- Vətən
- Mədhiyyə
- Satira
- Mərsiyə
ور هزاران جام گوناگون شرابی بیش نیستگرچه بسیارند انجم آفتابی بیش نیست
Rübai 22تو مست خودی و ما همه مست به توتو هست خودی و ما همه هست به تو
Qəzəl 44آنکه او در هر لباسی شد عیان پیداست کیستوانکه هست از جمله عالم نهان پیداست کیست
Qəzəl 55سحرگهی که موذن بفالق الاصباحصلای زنده دلان میدهد؛ بخوان صلاح
Qəzəl 56صبح ظهور دم زد و عالم پدید شدبهر رخت ز مشرق آدم پدید شد
Qəzəl 68دل همه دیده شد و دیده همه دل گردیدتا مراد دل و دیده ز تو حاصل گردید
Qəzəl 110تا شراب عشق از جام ازل کردیم نوشتا ابد هرگز نخواهیم آمد از مستی بهوش
Qəzəl 111بیا که کرده ام از نقش غیر آینه پاککه تا تو چهره خود را بدو کنی ادراک
Qəzəl 116اگرچه پادشه عالمم گدای توامتو از برای منی و من از برای توام
Qəzəl 121بر دو عالم پادشاهی میکنمگرچه از ایزد گدایی می کنم
Qəzəl 127ما از میان خلق کناری گرفته ایمواندر کنار خویش نگاری گرفته ایم
Qəzəl 159لب ساقی مرا هم نقل و هم جام است و هم بادهمدامم از لب ساقی بود مجموع آماده
Qəzəl 161ای در پس هر لباس و پردهبر دیدهء دیده جلوه کرده
Qəzəl 174مرا به خلوت جان دلبریست پنهانیکه هست جان دلم در جمال او فانی
Fəhləviyyat 1دل بچهنام آذر سوتمی نادچشمیان اج دو گیتی دوتمی ناد
Qəzəl 1خورشید رخت چو گشت پیداذرّات دو کَون شد هویدا
Rübai 1بت گفت به بتپرست کای عابد مادانی ز چه روی گشتهای ساجد ما
Tərcibənd 3سر بخرابات مغان در نهمدر قدم پیر مغان سر نهم
Ərəbcə şeir 4یا المی منک الیک الفرارفی الم الحب بک الاصطبار
Qəzəl (başqa mənbədən) 4چه مهرست آن نمی دانم که عالم هست ذراتشچه چهرست آن نمی دانم که آدم هست مرآتس
Ərəbcə şeir 5حکم الجمال بذله العشاقو بعشوه المعشوق فی الافاق
Fəhləviyyat 5انک وی ساو و سامانی اژین انژانک وی دیل و وی یانی اژین انژ
Rübai 5نابرده به صبح در طلب شامی چندننهاده برون ز خویشتن گامی چند
Fəhləviyyat 6دیله اویان چو من سامانه بگریتچو من بوم و بر و دامانه بگریت
Fəhləviyyat 12نه گیتی بد هنوز نه کوشن و دشتکما چهنام داری کومه می کشت
Rübai 15هادی طریق اهل تحقیق منمعارف به فنون جمع و تفریق منم
Qəzəl 24چنان مستم چنان مستم چنان مستکه نه پا دانم از سر نه سر از دست
Rübai 31هر نغمه که از هزار دستان شنویآن را به حقیقت از گلستان شنوی
Qəzəl 34حسن روی هر پریرویی ز حسن روی اوستآب حسن دلبری هر سو روان از جوی اوست
Qəzəl 46نهان پیر تو خویش آفتاب رختاز آنکه مانع ادراک اوست تاب رخت