Qəzəl 14

مرا که لعل لبت ساقی است و جام شراباز آن دو نرگس مست توام مدام خراب

Şəms MəğribiQəzəl1 dəq
Rübai 16

آن کس که بدو می شنوم می گویموانکس که بدو هرطرفی می‌پویم

Şəms MəğribiRübai1 dəq
Rübai 17

گنجی که طلسم اوست عالم ماییمذاتی که صفات اوست آدم ماییم

Şəms MəğribiRübai1 dəq
Qəzəl 18

ای کائنات ذات ترا مظهر صفاتوی پیش اهل دیده صفات تو به ز ذات

Şəms MəğribiQəzəl2 dəq
Rübai 18

بر چهره یار ما نقابست  جهانبر بحر وجود او حباب است جهان

Şəms MəğribiRübai1 dəq
Qəzəl 19

ای از دو جهان نهان عیان کیستوی عین عیان پس این نهان کیست

Şəms MəğribiQəzəl1 dəq
Rübai 30

از مستی باده گر خروشان بدمیکی ساقی بزم درد نوشان بدمی

Şəms MəğribiRübai1 dəq
Rübai 33

در جمله صور عابد و معبود توییزان روی که هم ساجد و مسجود تویی

Şəms MəğribiRübai1 dəq
Qəzəl 36

چون رُخَت را هر زمان حُسن و جمالی دیگر استلاجَرَم هردم مرا با تو وصالی دیگر است

Şəms MəğribiQəzəl1 dəq
Qəzəl 38

آنچه کفر است بر خلق، بر ما دین استتلخ و ترش همه عالم برما شیرین است

Şəms MəğribiQəzəl1 dəq
Qəzəl 45

از دهانش بسخن جز اثری نتوان یافتاز میانش بمیان جز کمری نتوان یافت

Şəms MəğribiQəzəl1 dəq
Qəzəl 49

آنکس که دیده در طلب او مسافر استعمریست تا که در دل و جانم مسافر است

Şəms MəğribiQəzəl1 dəq
Qəzəl 57

گوهری از موج بحر بیکران آمد پدیدهرچه هست و بود میباید از آن آمد پدید

Şəms MəğribiQəzəl1 dəq
Qəzəl 58

از جنبش بحر قدم برخاست موجی بی عددوز موج دریای ازل پرگشت صحرای ابد

Şəms MəğribiQəzəl1 dəq
Qəzəl 72

شاه بتان ماه رخان عرب رسیدبا قامت چو نخل و لب چون رطب رسید

Şəms MəğribiQəzəl1 dəq
Qəzəl 87

می حدیثی از لب ساقی روایت می کندباده از سرمستی چشمش حکایت میکند

Şəms MəğribiQəzəl1 dəq
Qəzəl 104

دلا گر دیده ای داری بیا بگشا بدیدارشز رخسار پریرویان ببین خوبی ز رخسارش

Şəms MəğribiQəzəl1 dəq
Qəzəl 106

مرا ز من بستان دلبرا بجذبه خویشکه نیست هیچ حجابی چو من مرا در پیش

Şəms MəğribiQəzəl1 dəq
Qəzəl 112

تویی خلاصهٔ ارکانِ اَنجُم و افلاکولی چه سود که خود را نمی‌کنی ادراک

Şəms MəğribiQəzəl1 dəq
Qəzəl 129

من که در صورت خوبان همه او می‌بینمتو مپندار که من روی نکو می‌بینم

Şəms MəğribiQəzəl1 dəq
Qəzəl 139

خود پرستی پیشه دارد روز و شبهست خود را که ضم گاهی ثمن

Şəms MəğribiQəzəl2 dəq
Qəzəl 143

گنج های بینهایت یافتم در کنج جانکنج جان را بین که چون شد کان گنج بیکران

Şəms MəğribiQəzəl1 dəq
Qəzəl 150

گفتمش خواهم که بینم مر ترا ای نازنینگفت اگر خواهی مرا بینی برو خود را ببین

Şəms MəğribiQəzəl1 dəq
Qəzəl 154

صفت و شکل و دهانش بزبان هیچ مگوبیقینش چو بدیدی بگمان هیچ مگو

Şəms MəğribiQəzəl1 dəq
Qəzəl 166

چو تافت بر دل و بر جانم آفتاب تجلیبسان ذرّه شدم در فروغ و تاب تجلی

Şəms MəğribiQəzəl1 dəq
Qəzəl 178

تا تو اندر مراتب عددیگه دهی و گه هزار و گاه صدی

Şəms MəğribiQəzəl1 dəq
Qəzəl 182

چه باشد اگر زانکه تو گاه گاهیکنی سوی افتادگانت نگاهی

Şəms MəğribiQəzəl1 dəq
Qəzəl 190

آنکه جان یابم از از انفاس خوشش هر نفسیچون که کس محرم او نیست چه گویم به کسی؟

Şəms MəğribiQəzəl1 dəq
Rübai 4

کس نیست کزو بسوی تو راهی نیستبی‌مستی او سنگ و گل و کاهی نیست

Şəms MəğribiRübai1 dəq
Qəzəl 7

به‌دست خویش چهل صبح بامداد الستندید تخم گلی تا نکشت در گل ما

Şəms MəğribiQəzəl1 dəq