Şəms Məğribi
- Eşq
- İlahi eşq
- Hicran
- Mey və meyxana
- Təbiət və bahar
- Fələk və tale
- Ölüm
- Hikmət və nəsihət
- Vətən
- Mədhiyyə
- Satira
- Mərsiyə
مرا که لعل لبت ساقی است و جام شراباز آن دو نرگس مست توام مدام خراب
Rübai 16آن کس که بدو می شنوم می گویموانکس که بدو هرطرفی میپویم
Rübai 17گنجی که طلسم اوست عالم ماییمذاتی که صفات اوست آدم ماییم
Qəzəl 18ای کائنات ذات ترا مظهر صفاتوی پیش اهل دیده صفات تو به ز ذات
Rübai 18بر چهره یار ما نقابست جهانبر بحر وجود او حباب است جهان
Qəzəl 19ای از دو جهان نهان عیان کیستوی عین عیان پس این نهان کیست
Rübai 30از مستی باده گر خروشان بدمیکی ساقی بزم درد نوشان بدمی
Rübai 33در جمله صور عابد و معبود توییزان روی که هم ساجد و مسجود تویی
Qəzəl 36چون رُخَت را هر زمان حُسن و جمالی دیگر استلاجَرَم هردم مرا با تو وصالی دیگر است
Qəzəl 38آنچه کفر است بر خلق، بر ما دین استتلخ و ترش همه عالم برما شیرین است
Qəzəl 45از دهانش بسخن جز اثری نتوان یافتاز میانش بمیان جز کمری نتوان یافت
Qəzəl 49آنکس که دیده در طلب او مسافر استعمریست تا که در دل و جانم مسافر است
Qəzəl 57گوهری از موج بحر بیکران آمد پدیدهرچه هست و بود میباید از آن آمد پدید
Qəzəl 58از جنبش بحر قدم برخاست موجی بی عددوز موج دریای ازل پرگشت صحرای ابد
Qəzəl 72شاه بتان ماه رخان عرب رسیدبا قامت چو نخل و لب چون رطب رسید
Qəzəl 87می حدیثی از لب ساقی روایت می کندباده از سرمستی چشمش حکایت میکند
Qəzəl 104دلا گر دیده ای داری بیا بگشا بدیدارشز رخسار پریرویان ببین خوبی ز رخسارش
Qəzəl 106مرا ز من بستان دلبرا بجذبه خویشکه نیست هیچ حجابی چو من مرا در پیش
Qəzəl 112تویی خلاصهٔ ارکانِ اَنجُم و افلاکولی چه سود که خود را نمیکنی ادراک
Qəzəl 129من که در صورت خوبان همه او میبینمتو مپندار که من روی نکو میبینم
Qəzəl 139خود پرستی پیشه دارد روز و شبهست خود را که ضم گاهی ثمن
Qəzəl 143گنج های بینهایت یافتم در کنج جانکنج جان را بین که چون شد کان گنج بیکران
Qəzəl 150گفتمش خواهم که بینم مر ترا ای نازنینگفت اگر خواهی مرا بینی برو خود را ببین
Qəzəl 154صفت و شکل و دهانش بزبان هیچ مگوبیقینش چو بدیدی بگمان هیچ مگو
Qəzəl 166چو تافت بر دل و بر جانم آفتاب تجلیبسان ذرّه شدم در فروغ و تاب تجلی
Qəzəl 178تا تو اندر مراتب عددیگه دهی و گه هزار و گاه صدی
Qəzəl 182چه باشد اگر زانکه تو گاه گاهیکنی سوی افتادگانت نگاهی
Qəzəl 190آنکه جان یابم از از انفاس خوشش هر نفسیچون که کس محرم او نیست چه گویم به کسی؟
Rübai 4کس نیست کزو بسوی تو راهی نیستبیمستی او سنگ و گل و کاهی نیست
Qəzəl 7بهدست خویش چهل صبح بامداد الستندید تخم گلی تا نکشت در گل ما