İmadəddin Nəsimi · Şeir
- Eşq
- İlahi eşq
- Hicran
- Mey və meyxana
- Təbiət və bahar
- Fələk və tale
- Ölüm
- Hikmət və nəsihət
- Vətən
- Mədhiyyə
- Satira
- Mərsiyə
دینم (به) محمد و علی هست درستدر شوره زمین خارجی هیچ نرست
Rübai 8اسرار خدا به نزد آدم حرف استهم علم خدا به نزد خاتم حرف است
Rübai 20در قاعده شریعت آگاه نبی استدر مرتبه حقیقت الله نبی است
Rübai 42ای فاتحه روی تو قرآن مجیدچون روی تو دیده مصحف خوب ندید
Rübai 50ای مانده تو بر کنار جویای وسطتا چند چو نقطه دور گردی از خط
Rübai 51ذاتی که عبارت است از سی و دو حرفعین دو جهان است چه مظروف و چه ظرف
Rübai 53ای روی تو هفت مصحف صانع پاکزین هفت مصور شده آن هفت افلاک
Rübai 69این کرسی چارپایه جسم ببینشاهنشه ملک ازل از روی یقین
Müləmmə 2لک الفضل لک الاحسان، لک الجود لک النعمةلک الحمد لک الغفران، لک الشکر لک المنة
Müləmmə 4بده ساقی شراب لایزالیبه دست عاشقان لاابالی
Müləmmə 5لقد فنیت عن الغیر لا وجود سواییلان نفی وجودی ثبوته لبقایی
Ona aid edilən şeir 3ز اهل مدرسه و خانقاه و جمله دیارسؤالهاست مرا به طریق استفسار . . .
Əlavə 15هرکه باید فیض از «من عنده علم الکتاب »می رسد «السابقون السابقون » او را خطاب
Əlavə 24چه مرغ است آن که دارد بیست و یک حرفنه پر دارد نه پا دارد نه، خود، سر
Canda ki, eşq olmadı, dildə xəbər nə faidəCanda ki, eşq olmadı, dildə xəbər nə faidə?Gözdə ki, görmək olmadı, nuri-bəsər, nə faidə?
Cənnəti-ədn imiş üzün, üştə ləbin də kövsəriCənnəti-ədn imiş üzün, üştə ləbin də kövsəri,Qədrü bərat imiş saçın, xalü xətin mələkləri.
Ey əzəli can ilə cananımızEy əzəli can ilə cananımız!Eşqi-rüxündür əbədi şanımız.
Qibləgahımdır ƏliMən qulami xanədanam, padişahımdır Əli,Ehtiyacım var ona, püşdü-pənahımdır Əli,
Nə süni-paki-yəzdansan, a dilbərNə sün’i-paki-yəzdansan, a dilbər?Müsəvvərsən, müənbərsən, münəvvər!
Şəha, çün surətin FürqanımızdırŞəha, çün surətin Fürqanımızdır,Ol on dörd xət bizim Qur’anımızdır.
Üzün bədri cahanın danəsidirÜzün bədri cahanın danəsidir,Yerü göy, ayü gün pərvanəsidir.
Üzün nuri-təcəlli məzhəridirÜzün nuri-təcəlli məzhəridir,Sözün dadlısı abi-kövsəridir.
Yüz min cəfa qılsan mənəYüz min cəfa qılsan mənə,Mən səndən üz döndərmənəm.
Qəzəl 2صبح از افق بنمود رخ، در گردش آور جام راوز سر خیال غم ببر، این رند دُردآشام را
Qəzəl 14ای ز سنبل بسته مویت سایبان بر آفتابزلفِ مشکینت شب قدر است و رویت ماهتاب
Qəzəl 18ای صفات تو عین موجوداتذات پاک تو مظهر ذرات
Qəzəl 27امشب از روی تو مجلس را ضیایی دیگر استدیدهها را نور و دلها را صفایی دیگر است
Qəzəl 30ای که از فکر تو پیوسته سرم در پیش استدل من بی لب لعل نمکینت ریش است
Qəzəl 42تعالی الله از این صورت که عین ذات پرمعنی استدل محروم از این صورت دو چشم جان پرتابی ست
Qəzəl 43آن که بر لوح رخت خط الهی دانستبنده عشق الهی شد و شاهی دانست