Qəzəl 213

زلف را تاب دام و خم برزدهمه کار مرا بهم برزد

Əvhədi Marağalı1 dəq
Qəzəl 215

مرد این ره آن باشد کو به فرق سَر خیزدبا غمش چو بنشیند از دو کَوَن برخیزد

Əvhədi Marağalı1 dəq
Qəzəl 218

تویی که از لب لعلت گلاب می‌ریزدز زلف پرشکنت مشک ناب می‌ریزد

Əvhədi Marağalı1 dəq
Qəzəl 220

جان و دل را بوی وصل آن دل و جان کی رسد؟وین شب تنهای تاریکی به پایان کی رسد؟

Əvhədi Marağalı1 dəq
Qəzəl 226

دلی که با سر زلف تو آشنا باشدگمان مبر که ز خاک درت جدا باشد

Əvhədi Marağalı1 dəq
Qəzəl 227

نمی‌بینم بت خود را، نمی‌دانم کجا باشد؟دلم آرام چون گیرد؟ که جان از وی جدا باشد

Əvhədi Marağalı1 dəq
Qəzəl 231

بهار و باغ با ترکان گل رخسار خوش باشدشراب تلخ با خوبان شیرین کار خوش باشد

Əvhədi Marağalı2 dəq
Qəzəl 233

گدایی را که دل در بند یار محتشم باشددلش هم‌خوابهٔ اندوه و جانش جفت غم باشد

Əvhədi Marağalı1 dəq
Qəzəl 241

سر عشق از خرد برون باشدعشق را پیشرو جنون باشد

Əvhədi Marağalı1 dəq
Qəzəl 244

با عارض و زلفت قمر و قیر چه باشد؟پیش لب و رویت شکر و شیر چه باشد؟

Əvhədi Marağalı1 dəq
Qəzəl 248

چون من سر تو دارم سامانم از که باشد؟دردم تو می‌فرستی، درمانم از که باشد؟

Əvhədi Marağalı1 dəq
Qəzəl 253

گل ز روی او شرمسار شددل چو موی او بی‌قرار شد

Əvhədi Marağalı1 dəq
Qəzəl 254

خواهم شبی بر آن دهن تنگ میر شدکامشب مرا تعلق او در ضمیر شد

Əvhədi Marağalı1 dəq
Qəzəl 266

نه آخر دل من خراب از تو شد؟نه آخر دو چشمم پرآب از تو شد؟

Əvhədi Marağalı1 dəq
Qəzəl 273

سرم در عهد ترسایی شبی مهمان عشق آمددلم با راهب دیرش جرس جنبان عشق آمد

Əvhədi Marağalı2 dəq
Qəzəl 276

هر که او عاشق آن روی بود صبر نداندعاشق خویشتنست آنکه ازو صبر تواند

Əvhədi Marağalı1 dəq
Qəzəl 278

سر نگردانم ازو، گر به سرم گرداندبنهم گردن، اگر خاک درم گرداند

Əvhədi Marağalı1 dəq
Qəzəl 284

خانه خالی شد و در کوی دل اغیار نماندهمه غم رفت و  به غیر از غم آن یار نماند

Əvhədi Marağalı1 dəq
Qəzəl 285

دلبران جمله غلام لب چون نوش تواندبندهٔ حلقهٔ زلفین و بنا گوش تواند

Əvhədi Marağalı1 dəq
Qəzəl 289

دشمنان گویی دگر در کار ما کوشیده‌اندکان پری رخ را چنین از چشم ما پوشیده‌اند

Əvhədi Marağalı1 dəq
Qəzəl 290

باز شادروان گل بر روی خار انداختندزلف سنبل بر بنا گوش بهار انداختند

Əvhədi Marağalı2 dəq
Qəzəl 294

کی مرا نزد تو همچون دگران بگذارند؟این قدر بس که ز دورم نگران بگذارند

Əvhədi Marağalı1 dəq
Qəzəl 303

دلم از لعل تو یک بوسه تمنا نکندکه جفای تو مرا دیده چو دریا نکند

Əvhədi Marağalı1 dəq
Qəzəl 304

در آن شمایل موزون چو دل نگاه کندهزار نامه به نقش هوس سیاه کند

Əvhədi Marağalı1 dəq
Qəzəl 306

نگار من به یکی لحظه صد بهانه کندوگر به جان طلبم بوسه‌ای رهانه کند

Əvhədi Marağalı1 dəq
Qəzəl 308

ترک ستم پرست من ترک جفا نمی‌کندعهد به سر نمی‌برد، وعده وفا نمی‌کند

Əvhədi Marağalı1 dəq
Qəzəl 313

جماعتی که مرا توبه کار می‌خوانندز عشق توبه بکردم، بگوی: تا دانند

Əvhədi Marağalı1 dəq
Qəzəl 322

آنرا که چون تو لاله رخی در سرا بودمیلش به دیدن گل و سوسن چرا بود؟

Əvhədi Marağalı2 dəq
Qəzəl 329

دیگی که پار پختم چون ناتمام بودباز آمدم که پخته شود هر چه خام بود

Əvhədi Marağalı2 dəq
Qəzəl 334

روز هجران آن نگار این بودمنتهای وصال یار این بود

Əvhədi Marağalı1 dəq