Əvhədi Marağalı
- Eşq
- İlahi eşq
- Hicran
- Mey və meyxana
- Təbiət və bahar
- Fələk və tale
- Ölüm
- Hikmət və nəsihət
- Vətən
- Mədhiyyə
- Satira
- Mərsiyə
بار بسیارست و راه دور در پیش، ای جواناین زمان از محنت پیری بیندیش، ای جوان
Qəsidə 30ای صوفی سرد نارسیدهچون پیر شدی جهان ندیده؟
Qəsidə 32ای رنج ناکشیده، که میراث میخوریبنگر که: کیستی تو و مال که میبری؟
Qəsidə 34عمر گذشت، ای دل شکسته، چه داری؟چارهٔ کاری نمیکنی، به چه کاری؟
Qəsidə 39گر بدینصورت، که هستی، صرف خواهد شد جوانیراستی بر باد خواهی داد نقد زندگانی
Tərcibənd 1تا به کنون پردهنشین بود یارهیچ در آن پرده نمیداد بار
Tərcibənd 2در خرابات عاشقان کوییستوندر آن خانه یک پریروییست
Tərkibbənd 1هوس کعبه و آن منزل و آن جاست مراآرزوی حرم مکه و بطحاست مرا
Rübai 8این فرع که دیدی همه از اصلی خاستدر ذات خود آن اصل نه افزود و نه کاست
Rübai 11با روی تو آفتاب صافی تیره استبا لعل لبت شراب صافی تیره است
Rübai 17خال تو به هر حال پسندیدهٔ ماستزلف تو چو حال دل غم دیدهٔ ماست
Rübai 33ما را تو چنین ز دل بر آری نیکستوانگه بدو زلف خود سپاری نیکست
Rübai 46با یار ز نیک و بد نمیباید گفتهر شب بیتی دو صد نمیباید گفت
Rübai 61گل گفت: مهل، که باد بویم ببردچون خاک به هر برزن و کویم ببرد
Rübai 62گل شرم چمن به هیچ رویی نبرداز لاله خجالت سر مویی نبرد
Rübai 65زلف تو، که صد سینه ز دل خالی کردبر قامت همچون الفت دالی کرد
Rübai 69گل بار دگر لاف صفا خواهد زددر عهد رخت دم از وفا خواهد زد
Rübai 77لعلت که پر از گوهر ناسفت آمدچون طاق دو ابروی تو بیجفت آمد
Rübai 83از مشک سیه سه خال کت بر سمنندنزدیک به چشم تو و دور از دهنند
Rübai 88شد در پی اوباش چو ننگیش نبوددر خوی و سرشت ساز و سنگیش نبود
Rübai 90از دست تو راضیم به آزردن خوددر عشق تو قانعم به خون خوردن خود
Rübai 94دستارچه را دست تو در میبایداز چشم من و لب تو تر میباید
Rübai 100ماهی، که بسوخت زهره چنگش بر سربگریست فلک با دل تنگش بر سر
Rübai 101دست به نگار تو مرا کشت دگرآه! ار نشود وصل توام پشت دگر
Rübai 102آن زلف چو نافهٔ تتاری بنگرو آن خط چو سبزهٔ بهاری بنگر
Rübai 106گر جور کنی نیاورم دل ز تو بازور ناز کنی به جان پذیرم ز تو ناز
Rübai 113چشم ار چه به خون شد ز غم هجر تو غرقزین پس همه پیش تو به چشم آیم و فرق
Rübai 115اطراف چمن ز مشک بوییست به برگگلزار زمانه را نکوییست به برگ
Rübai 123امروز که گشت باغ رنگین از گلشد خاک چمن چو نافهٔ چین از گل
Rübai 127نی بیتو مرا قرار باشد یک دمنی سوی منت گذار باشد یک دم