Əvhədi Marağalı
- Eşq
- İlahi eşq
- Hicran
- Mey və meyxana
- Təbiət və bahar
- Fələk və tale
- Ölüm
- Hikmət və nəsihət
- Vətən
- Mədhiyyə
- Satira
- Mərsiyə
گل ز روی او شرمسار شددل چو موی او بیقرار شد
Qəzəl 254خواهم شبی بر آن دهن تنگ میر شدکامشب مرا تعلق او در ضمیر شد
Qəzəl 261عشق را پا و سر پدید نشدزین بیابان خبر پدید نشد
Qəzəl 266نه آخر دل من خراب از تو شد؟نه آخر دو چشمم پرآب از تو شد؟
Qəzəl 273سرم در عهد ترسایی شبی مهمان عشق آمددلم با راهب دیرش جرس جنبان عشق آمد
Qəzəl 276هر که او عاشق آن روی بود صبر نداندعاشق خویشتنست آنکه ازو صبر تواند
Qəzəl 278سر نگردانم ازو، گر به سرم گرداندبنهم گردن، اگر خاک درم گرداند
Qəzəl 284خانه خالی شد و در کوی دل اغیار نماندهمه غم رفت و به غیر از غم آن یار نماند
Qəzəl 289دشمنان گویی دگر در کار ما کوشیدهاندکان پری رخ را چنین از چشم ما پوشیدهاند
Qəzəl 290باز شادروان گل بر روی خار انداختندزلف سنبل بر بنا گوش بهار انداختند
Qəzəl 294کی مرا نزد تو همچون دگران بگذارند؟این قدر بس که ز دورم نگران بگذارند
Qəzəl 303دلم از لعل تو یک بوسه تمنا نکندکه جفای تو مرا دیده چو دریا نکند
Qəzəl 304در آن شمایل موزون چو دل نگاه کندهزار نامه به نقش هوس سیاه کند
Qəzəl 306نگار من به یکی لحظه صد بهانه کندوگر به جان طلبم بوسهای رهانه کند
Qəzəl 308ترک ستم پرست من ترک جفا نمیکندعهد به سر نمیبرد، وعده وفا نمیکند
Qəzəl 313جماعتی که مرا توبه کار میخوانندز عشق توبه بکردم، بگوی: تا دانند
Qəzəl 322آنرا که چون تو لاله رخی در سرا بودمیلش به دیدن گل و سوسن چرا بود؟
Qəzəl 329دیگی که پار پختم چون ناتمام بودباز آمدم که پخته شود هر چه خام بود
Qəzəl 334روز هجران آن نگار این بودمنتهای وصال یار این بود
Qəzəl 335دوش بیروی تو باغ عیش را آبی نبودمرغ و ماهی خواب کردند و مرا خوابی نبود
Qəzəl 347آن فروغ دیده و آن راحت دل میرودرخت بردارید، همراهان، که محمل میرود
Qəzəl 354فتنه بود آن چشم و ابرو نیز یارش میشودشکرست آن لعل و دلها زان شکارش میشود
Qəzəl 355کو دیدهای که بیتو به خون تر نمیشود؟یا رخ که از فراق تو چون زر نمیشود؟
Qəzəl 357بریدن حیفم آید بعد از آن عهدچنین رویی نشاید آن چنان عهد
Qəzəl 360برین دل هر دم از هجر تو دیگرگونه خار آیدولی امید میدارم که روزی گل به بار آید
Qəzəl 370دیریست که یار ما نمیآیدپیغام به کار ما نمیآید
Qəzəl 371دلی که در سر زلف شما همی آیدبه پای خویش به دام بلا همی آید
Qəzəl 374نالهٔ بلبل شوریده به جایی برسیدگل به باغ آمد و دردش به دوایی برسید
Qəzəl 382ما بغیر از یار اول کس نمیگیریم یاراختیار اولین یارست و کردیم اختیار
Qəzəl 390من که خَمّارم، به مسجدها مده راهم دگرکاین زمان میخوردم و در حال میخواهم دگر