Qəzəl 147

دلم بر آتش هجران کباب کرد و برفتتنم به درد جدایی خراب کرد و برفت

Əvhədi Marağalı1 dəq
Qəzəl 149

به وقت گل پی معشوق و باده باید رفتسوار عیش تراند، پیاده باید رفت

Əvhədi Marağalı1 dəq
Qəzəl 152

از پیش دیده رفتی و نقش از نظر نرفتجان را خیال روی تو از دل به در نرفت

Əvhədi Marağalı1 dəq
Qəzəl 153

عمر به پایان رسید، راه به پایان نرفتکانچه مرا گفته‌اند دل ز پی آن نرفت

Əvhədi Marağalı1 dəq
Qəzəl 155

مرا حدیث غم یار من بباید گفتگرم به ترک سر خویشتن بباید گفت

Əvhədi Marağalı1 dəq
Qəzəl 157

زمانی خاطرم خوش کن به وصل روی گل رنگتکه دل تنگم ز سودای دهان کوچک تنگت

Əvhədi Marağalı1 dəq
Qəzəl 160

سرشک دیده دلیلست و رنگ چهره علامتکه در فراق تو جانم چه جور برد و ملامت!

Əvhədi Marağalı2 dəq
Qəzəl 164

ای ماه سر نهاده از مهر بر زمینتصد مشتری درخشان از زهرهٔ جبینت

Əvhədi Marağalı1 dəq
Qəzəl 170

باز بالای تو ما را در بلا خواهد نهاددود زلفت آتشی در جان ما خواهد نهاد

Əvhədi Marağalı1 dəq
Qəzəl 171

هیچ اربه صید دلها در زلف تابت افتداول بکشتن من عزم شتابت افتد

Əvhədi Marağalı1 dəq
Qəzəl 176

عشق و درویشی و تنهایی و دردبا دل مجروح من کرد آنچه کرد

Əvhədi Marağalı1 dəq
Qəzəl 178

دلی، که میل به دیدار دوستان داردفراغتی ز گل و باغ و بوستان دارد

Əvhədi Marağalı1 dəq
Qəzəl 189

خاک آن بادیم کو بر آستانت بگذردیا شبی بر چین زلف دلستانت بگذرد

Əvhədi Marağalı1 dəq
Qəzəl 193

هوست معتکف خانهٔ خمارم کردعشقت از صومعه و مدرسه بیزارم کرد

Əvhədi Marağalı1 dəq
Qəzəl 196

چاره سگالیدنم فایده‌ای چون نکردآتش هجران تو جز جگرم خون نکرد

Əvhədi Marağalı1 dəq
Qəzəl 200

دوش بگذشت و دل از دور تماشایی کردامشبم حسرت او دیده چو دریایی کرد

Əvhədi Marağalı1 dəq
Qəzəl 202

عشق بی‌علت ترنج دوستی بار آوردگر به علت عشق ورزی رنج و تیمار آورد

Əvhədi Marağalı1 dəq
Qəzəl 204

هر کس که در محبت او دم برآوردپای دل از کمند بلاکم برآورد

Əvhədi Marağalı1 dəq
Qəzəl 211

چون گره بر سر آن زلف دو تاه اندازدمشک را خوارتر از خاک به راه اندازد

Əvhədi Marağalı1 dəq
Qəzəl 213

زلف را تاب دام و خم برزدهمه کار مرا بهم برزد

Əvhədi Marağalı1 dəq
Qəzəl 215

مرد این ره آن باشد کو به فرق سَر خیزدبا غمش چو بنشیند از دو کَوَن برخیزد

Əvhədi Marağalı1 dəq
Qəzəl 218

تویی که از لب لعلت گلاب می‌ریزدز زلف پرشکنت مشک ناب می‌ریزد

Əvhədi Marağalı1 dəq
Qəzəl 220

جان و دل را بوی وصل آن دل و جان کی رسد؟وین شب تنهای تاریکی به پایان کی رسد؟

Əvhədi Marağalı1 dəq
Qəzəl 226

دلی که با سر زلف تو آشنا باشدگمان مبر که ز خاک درت جدا باشد

Əvhədi Marağalı1 dəq
Qəzəl 227

نمی‌بینم بت خود را، نمی‌دانم کجا باشد؟دلم آرام چون گیرد؟ که جان از وی جدا باشد

Əvhədi Marağalı1 dəq
Qəzəl 231

بهار و باغ با ترکان گل رخسار خوش باشدشراب تلخ با خوبان شیرین کار خوش باشد

Əvhədi Marağalı2 dəq
Qəzəl 233

گدایی را که دل در بند یار محتشم باشددلش هم‌خوابهٔ اندوه و جانش جفت غم باشد

Əvhədi Marağalı1 dəq
Qəzəl 241

سر عشق از خرد برون باشدعشق را پیشرو جنون باشد

Əvhədi Marağalı1 dəq
Qəzəl 244

با عارض و زلفت قمر و قیر چه باشد؟پیش لب و رویت شکر و شیر چه باشد؟

Əvhədi Marağalı1 dəq
Qəzəl 248

چون من سر تو دارم سامانم از که باشد؟دردم تو می‌فرستی، درمانم از که باشد؟

Əvhədi Marağalı1 dəq