Əvhədi Marağalı
- Eşq
- İlahi eşq
- Hicran
- Mey və meyxana
- Təbiət və bahar
- Fələk və tale
- Ölüm
- Hikmət və nəsihət
- Vətən
- Mədhiyyə
- Satira
- Mərsiyə
جانا، ضمیرت حال ما نیکو نمیداند مگر؟یا آن ضرورت نامها خود بر نمیخواند مگر؟
Qəzəl 395ای دل، بیا و در رخ آن حور مینگربفگن حجاب ظلمت و در نور مینگر
Qəzəl 403صنما، بیتو مرا کار به جان آمده گیردلم از درد فراقت به فغان آمده گیر
Qəzəl 412عنایتیست خدا را به حال ما امروزکه شد خجسته از آن چهره فال ما امروز
Qəzəl 413گر تو گل چهره در آیی به چمن مست امروزما بدانیم که در باغ گلی هست امروز
Qəzəl 420به رخ شمع شبستانم تویی بسبه قامت سرو بستانم تویی بس
Qəzəl 428چنین که بسته شدم باز من به زلف چو بندشخلاص من متصور کجا شود ز کمندش؟
Qəzəl 433دیده گر لایق آن نیست که منزل کنمشچارهای نیست به جز جای که در دل کنمش
Qəzəl 435نیست عیب ار دوست میدارم منشبا چنان رویی که دارد دشمنش؟
Qəzəl 438پستهٔ آن ماه مروارید گوشچون بخندد بشکند بازار نوش
Qəzəl 440ای رخت خرم و دهانت خوشوآن نظر کردن نهانت خوش
Qəzəl 445مردی به هوش بودم و خاطر بجای خویشناگاه در کمند تو رفتم به پای خویش
Qəzəl 448ز حسن تو پیدا شد آیین عشقخرد را لبت کرد تلقین عشق
Qəzəl 452که رساند به من شیفتهٔ مسکین حال؟خبری زان صنم ماهرخ مشکین خال
Qəzəl 453گفتم: ز درد عشق تو گشتم چنین به حالگفتا: منم دوای تو از درد من منال
Qəzəl 455نگفتم: کین چنین زودت به جان اندر بکارم دل؟کشی از خط مهرم سر، کنی از غم فگارم دل
Qəzəl 460نه به اندازهٔ خود یار گزیدی، ای دلتا رسیدی به بلایی که شنیدی، ای دل
Qəzəl 463بنمای روی خویش، که غیر از تو هر چه هستدیدیم و بیغروب نبودند و بیافول
Qəzəl 465مستم از بادهٔ مهر تو، مرا مست مهلرفتم از دست، دمی دست من از دست مهل
Qəzəl 466گر درد سر نباشدت، ای باد صبحدمروزی به دستگیری ما رنجه کن قدم
Qəzəl 472من چو همین حرف الف دیدهامحرف دگر زان نپسندیدهام
Qəzəl 473فاش گشت آن ماجری، کز مرد و زن پوشیدهامسر به سر گفتند آن کو تن به تن پوشیدهام
Qəzəl 479گر یار بلند آمد، من پستم و من پستمور کار ببند آمد، من جستم و من جستم
Qəzəl 486نبض دل شوریدهٔ محرور گرفتمدامن ز هوی و هوسش دور گرفتم
Qəzəl 493اگر آن یار سیه چرده ببیند رخ زردمهم به نوعی که تواند بکند چارهٔ دردم
Qəzəl 494غافل چرایی؟ جانا، ز دردمرحمت کن آخر بر روی زردم
Qəzəl 500از آن لب چون به یک بوسه من بیمار خرسندمنخواهم شیشهٔ نوش و نباید شربت قندم
Qəzəl 501چو چشمش راه دل میزد من بیدل کجا بودم؟ز خود بیزار چون گشتم؟ برو ایمن چرا بودم؟
Qəzəl 504آن تخم، که در باغ وفا کاشته بودمشد خار دلم، گر چه گل انگاشته بودم
Qəzəl 507تو چیزی دیگری، ور نه بسی خوبان که من دیدمکسی دیگر نبیند اندر آنرو، آنکه من دیدم