Əvhədi Marağalı
- Eşq
- İlahi eşq
- Hicran
- Mey və meyxana
- Təbiət və bahar
- Fələk və tale
- Ölüm
- Hikmət və nəsihət
- Vətən
- Mədhiyyə
- Satira
- Mərsiyə
خالی که به شیوه پای بست لب تستهمچون دلم آشفته و مست لب تست
Rübai 30رنگی ز رخ چو لاله زارم بفرستبویی ز دو زلف مشکبارم بفرست
Rübai 35دل بندهٔ بوی عنبر آمیز گلستجان چاکر عارض دلاویز گلست
Rübai 41با ما دمش ار به مهر یکتاست بهستسیب زنخش چو در کف ماست بهست
Rübai 48ای پیش تو ماه تا به ماهی همه هیچوین خواجگی و میری و شاهی همه هیچ
Rübai 50دل بندهٔ بند سنبل پست تو باد!جان شیفتهٔ دو نرگس مست تو باد!
Rübai 52شمع از دل سوزنده خبر خواهد دادوین آتش اندرون به در خواهد داد
Rübai 53گل را، که صبا، مرغصفت بال گشادگفتی که: منجم ورق فال گشاد
Rübai 58دستارچه حسنی و جمالی داردوز نقش و نگار خط و خالی دارد
Rübai 66در باغ شدی، سرو سر افشانی کردسنبل ز نسیم تو پریشانی کرد
Rübai 67بر ما ستم او چه گذرها که نکرد؟در دل غم عشقش چه اثرها که نکرد؟
Rübai 68خالی که رخ تو آشکارش پروردلعل تو به نوش خوش گوارش پرورد
Rübai 78از نوش جهان نصیب من نیش آمدتیر اجلم بر جگر ریش آمد
Rübai 80صدرا، دل دشمن تو در درد بماندبدخواه تو با رنگ رخ زرد بماند
Rübai 81دلها همه از شرح جمالت مستندنادیده ترا به مهر پیمان بستند
Rübai 82اقبال تمام پاک دینان دارندآنان طلبند، لیک اینان دارند
Rübai 84گندم گونی که همچو کاهم بربودنه مهر ز من خورد و نه خود مهر نمود
Rübai 86هر چیز که در دو کون جز روی تو بودعکس تو و یا رنگ تو، یا بوی تو بود
Rübai 87گل کاب صفا بر رخ مهوش زده بوددیدم که درو زمانه آتش زده بود
Rübai 93چون خیل غم تو در دل ریش آیدبر سینه ز درد و غصه صد نیش آید
Rübai 96یارب، جبروت پادشاهیت که دید؟کنه کرم نامتناهیت که دید؟
Rübai 97یاران، خرد خوار و خجل نیست پدیدآن رسم شناس آب و گل نیست پدید
Rübai 103ای کرده مهندسانت از ساز سپهراز برج و ستاره گشته انباز سپهر
Rübai 104چون دوستی روی تو ورزم به نیازمگذار به دست دشمن دونم باز
Rübai 108رفتم بر آن شمع چگل مست امروزگفتم که: مرا با تو سری هست امروز
Rübai 109ای داده به بازی دل من، جان را نیزعهدم ز جفا شکسته، پیمان را نیز
Rübai 110در عالم کج نهاد پر پیچ و خمشیک چیز طلب میکنم از بیش و کمش
Rübai 121ای کرده به خون دشمنان خارا لعلدر گوش سپر کرده فرمان تو نعل
Rübai 126از ژاله چو لاله راست لؤلؤ در کامبرخیز و به سوی گل و گلزار خرام
Rübai 128روزی شکن از زلف چو دالت ببرمجانی بکنم، ز دل ملامت ببرم