Əvhədi Marağalı
- Eşq
- İlahi eşq
- Hicran
- Mey və meyxana
- Təbiət və bahar
- Fələk və tale
- Ölüm
- Hikmət və nəsihət
- Vətən
- Mədhiyyə
- Satira
- Mərsiyə
مردم شهرم به میخوردن ملامت میکنندساقیا، می ده، بهل، کایشان قیامت میکنند
Qəzəl 319آنرا که جام صافی صهباش میدهندمیدان که: در حریم حرم جاش میدهند
Qəzəl 320چون دو زلفش سر بر آن رخسار گلگون مینهندآه و اشک من سر اندر کوه و هامون مینهند
Qəzəl 336من از آنِ که شَوَم کو نه ازان تو بُوَد؟یا چه گویم که نه در لوح و بیان تو بود؟
Qəzəl 338هر که با عارض زیبای تو خو کرده بودگر دمی با تو برآرد نه نکو کرده بود
Qəzəl 340خسروم با لب شیرین به شکار آمده بوداز پی کشتن فرهاد به غار آمده بود
Qəzəl 341روز وداع گریه نه در حد دیده بودتوفان اشک تا به گریبان رسیده بود
Qəzəl 348گفتم: که: بیوصال تو ما را به سر شودگر صبر صبر ماست عجب دارم ار شود
Qəzəl 350رخت دل بدزدد نهان شوددلم بر تو زین بد گمان شود
Qəzəl 352در عشق اگر زبان تو با دل یکی شودراه ترا هزار و دو منزل یکی شود
Qəzəl 369سحر گه چون نسیم زلف آن دلدار میآیددرخت شوقم از برگش به برگ و بار میآید
Qəzəl 378هر که از برگ و از نوا گویدمشنو کز زبان ما گوید
Qəzəl 379به حسن عارض چون ماه و زیب چهرهٔچون خورببردی از بر من دل، بخوردی از دل من بر
Qəzəl 391دلبر من بر گذشت همچو بهاری دگربر رخش از هفت و نه، نقش و نگاری دگر
Qəzəl 392نیک میخواهی که: از خود دورم اندازی دگرو آن دل سنگین ز مهر من بپردازی دگر
Qəzəl 396دل من فتنه شد بر یار دیگرچه خواهی کردن، ای دل، بار دیگر؟
Qəzəl 397تو از دست که میخوردی؟ که خشم آلودهای دیگرمگر با دشمنان ما قدح پیمودهای دیگر؟
Qəzəl 398ای ساربان، که رنج کشیدی ز راه دورآمد شتر به منزل لیلی، مکن عبور
Qəzəl 400باد بهار میدمد و من ز یار دوربا غم نشسته دایم و از غمگسار دور
Qəzəl 402گر چه دورم، نه صبورم ز تو، ای بدر منیردور بادا! که کند صبر ز یاد تو ضمیر
Qəzəl 406من بدین خواری و این غربت از آن راه درازبه تمنای تو افتادهام، ای شمع طراز
Qəzəl 408آن سست عهد سخت کمان اوفتاد بازگفتم که: عاشقم، به گمان اوفتاد باز
Qəzəl 409یار ار نمیکند به حدیث تو گوش بازعیبی نباشد، ای دل مسکین، بکوش باز
Qəzəl 410ما در به روی خلق فرو بستهایم بازدر شاهد خیال تو پیوستهایم باز
Qəzəl 419بیا، که صفهٔ ما بوریای میکده بسبه خورخانه نسیم هوای میکده بس
Qəzəl 422ای صبا، از من آشفته فلان را میپرسمینشان جان و دل و آن دل و جان را میپرس
Qəzəl 425نسپردم از خرابی دل خود به چشم مستشور زانکه میسپردم در حال میشکستش
Qəzəl 430چو نام او همی گویی به نام خود قلم در کشورش دانستهای، زنهار! خامش باش و دم درکش
Qəzəl 431دلا، دگر قدم از کوی دوست بازمکشکنون که قبله گرفتی سر از نماز مکش
Qəzəl 432که میبرد خبر عاشقان شیفته حالش؟ز سجده گاه عبادت به پیش صدر جلالش