Əvhədi Marağalı
- Eşq
- İlahi eşq
- Hicran
- Mey və meyxana
- Təbiət və bahar
- Fələk və tale
- Ölüm
- Hikmət və nəsihət
- Vətən
- Mədhiyyə
- Satira
- Mərsiyə
صافی چو ترا دید روان مینالدبرسینه ز غم سنگ زنان مینالد
Rübai 95زر در قدمت ریزم و حیفم نایدتر در قدمت ریزم و حیفم ناید
Rübai 98ای ماه، ز پیوستن من عار مدارپیوسته مرا به هجر بیدار مدار
Rübai 114خالی داری بر لب چون قند، از مشکخطی داری بر رخ دلبند، از مشک
Rübai 156در زیر دو ابروی کژت پیوستهبا چشم تو آن سه خال در یک رسته
İsfahan ləhcəsində şeir 3هردم ای دل بکمند غم یاری در کودینه ویبو و بسوادی نگاری در کو
Məntiqül-üşşaq, fəsil 21مگر با ما سر یاری نداری؟که ما را در مشقت میگذاری؟
Məntiqül-üşşaq, fəsil 25به قدر حسن خوبان دلفروزندچو خوبی بیش باشد، بیش سوزند
Məntiqül-üşşaq, fəsil 42اگر صد چون تومیرد غم ندارمکه سر گردان و عاشق کم ندارم
Məntiqül-üşşaq, fəsil 44نخواهی گشت با وصلم هم آوازکناری گیر و با هجران همی ساز
Məntiqül-üşşaq, fəsil 49سبک خیز، ای نسیم نوبهاریچو دیدی حال من، پنهان چه داری؟
Məntiqül-üşşaq, fəsil 50چو با من رای پیوندی نداریدلم سیر آمد از پیوند و یاری
Məntiqül-üşşaq, fəsil 54به گل گفتند: بلبل بس حقیرستترا با او چرا این دارو گیرست؟
Məntiqül-üşşaq, fəsil 57همانا با منت یاری همین بودفغان و گریه و زاری همین بود
Qəzəl 137دوش چون چشم او کمان برداشتدلم از درد او فغان برداشت
Qəzəl 139نگر: مگرد گر آن سر و سیم بر بگذشت؟که: آب دیدهٔ نظارگان ز سر بگذشت
Qəzəl 140تا لعل باده رنگ تو شکرفروش گشتباور مکن که: هیچ دلی گرد هوش گشت
Qəzəl 159زهی! شب نسخهای از زلف و خالتتراز کسوت خوبی جمالت
Qəzəl 163گفته بودم با تو من: کان جا نباید رفتنتور ضرورت میروی با ما نباید رفتنت
Qəzəl 175کجا شد ساربانش؟ تا دلم را تنگ در بنددچو روز کوچ او باشد به پیش آهنگ در بندد
Qəzəl 186طراوت رخت آب سمن تمام ببردرخت ز گل نم و از آفتاب نام ببرد
Qəzəl 194دل ببردی و یکی کار دگر خواهم کردچیست آن؟ جان به سر کار تو در خواهم کرد
Qəzəl 209تیر از کمان به من اندازدعشق از کمین چو برون تازد
Qəzəl 217فتنه از چرخ و قیامت ز زمین برخیزداگر آن چشم کمان کش به کمین برخیزد
Qəzəl 239چون قد تو در چمن نباشدچون روی تو یاسمن نباشد
Qəzəl 240رنگینتر از رخ تو گل در چمن نباشدچون عارض تو ماهی در انجمن نباشد
Qəzəl 246آن کس که دلیش بوده باشدو آن دل صنمی ربوده باشد
Qəzəl 267گر به کام دل رسید از یار خود یاری چه شد؟ور به وصلش شادمان گردید غمخواری چه شد؟
Qəzəl 275عمری که نه با تست کسش عمر نخواندآنرا که تو در دام کشی کس نرهاند
Qəzəl 293تو آفتابی و خلقت چو سایه بر اثرندکز آستان تو چون سایه در نمیگذرند