Əvhədi Marağalı
- Eşq
- İlahi eşq
- Hicran
- Mey və meyxana
- Təbiət və bahar
- Fələk və tale
- Ölüm
- Hikmət və nəsihət
- Vətən
- Mədhiyyə
- Satira
- Mərsiyə
سر در کف پایت نهم، ای یار یگانهروزی که درآیی ز درم مست شبانه
Qəzəl 738ثوابست پرسیدن خستهایکه دور افتد از وصل پیوستهای
Qəzəl 739یارب! تو دوش با که به شادی نشستهای؟کامروز بیغم از در ما باز جستهای
Qəzəl 752آشنایی جمله را، با من چرا بیگانهای؟خانهپرداز من و با دیگران همخانهای
Qəzəl 753در کعبه گر ز دوست نبودی نشانهایحاجی چه التفات نمودی به خانهای؟
Qəzəl 755با این چنین بلایی، بعد از چنان عذابیراضی شدم که: بینم روی ترا به خوابی
Qəzəl 760دانهای بر روی دام انداختیمرغ آدم را ز بام انداختی
Qəzəl 762ای برون از بلندی و پستیجز تو کس را نمیرسد هستی
Qəzəl 785روی در پرده و از پرده برون مینگریپردهبردار، که داریم سر پردهدری
Qəzəl 798دل من دردمند تست درمانش نمیسازیدلت بر وی نمیسوزد به فرمانش نمیسازی
Qəzəl 802جهد بکن تا که به جایی رسیدرد بکش، تا به دوایی رسی
Qəzəl 806سنت آنست که خاک کف پایش باشیفرض واجب که به فرمان و برایش باشی
Qəzəl 813جانا؛ غم ما نداشتن تا کی؟ما را به جفا گذاشتن تا کی؟
Qəzəl 815گفتم که: بگذرانم روزی به نام و ننگی؟خود با کمند عشقم وزنی نبود و سنگی
Qəzəl 816این دل پر هوش ما با همه فرزانگیشد ز غم آن پری فاش به دیوانگی
Qəzəl 840کاکل آن پسر ز پیشانیکرد ما را بدین پریشانی
Qəzəl 848جفا بر کسی بیش ازین چون کنی؟که هر دم به نوعی دلش خون کنی
Qəzəl 849به نشاط باده چو صبحدم سوی بوستان گذری کنیبسر تو کین دلخسته را به نسیم خود خبری کنی
Qəzəl 856ز دست کس نکشیدم جفا و مسکینیمگر ز دست تو کافر، که دشمن دینی
Qəzəl 860بر گذشت از من و بنمود چو ماه از سر کویدلبر کافرم از چادر کافوری روی
Qəzəl 867با دل تنگ من از تنگ شکر هیچ مگویچون ترا از دل من نیست خبر هیچ مگوی
Qəzəl 878ای در دل من چو جان کجایی؟وی از نظرم نهان کجایی؟
Qəzəl 880با دشمنان ما شد هم خانه آشناییکرد از فراق ما را دیوانه آشنایی
Qəzəl 882زهی! حسن ترا گل خاک کویینسیم عنبر از زلف تو بویی
Qəsidə 31چو بد کنی و ندانی که : نیک نیست که کردیمعاف باش و گر عاقلی معاف نگردی
Rübai 34بر گوشهٔ چشم تو، که شوخ و شنگستآن خال تو دانی به کدامین رنگست؟
Rübai 36رویت، که به خوبی گل خندان منستآرامگهش دل چو زندان منست
Rübai 39مقصود ز هر حدیث و هر زمزمه اوستسر جملهٔ هر غلغله و دمدمه اوست
Rübai 45دل در غم او بکاست، میباید گفتاین واقعه از کجاست؟ میباید گفت
Rübai 70خال زنخت تیر گناه اندازدرخت دل عاشقان به راه اندازد