Əvhədi Marağalı
- Eşq
- İlahi eşq
- Hicran
- Mey və meyxana
- Təbiət və bahar
- Fələk və tale
- Ölüm
- Hikmət və nəsihət
- Vətən
- Mədhiyyə
- Satira
- Mərsiyə
ز جام عاشقی مستم دگر باربریدم مهر و پیوستم دگر بار
Qəzəl 67رخت تمکین مرا عشق به یک بار بسوختآتشم در جگر خسته شد و زار بسوخت
Qəzəl 68جانا، دلم ز درد فراق تو کم نسوختآخر چه شد، که هیچ دلت بر دلم نسوخت؟
Məntiqül-üşşaq, fəsil 70زهی! از جام مهرت مست گشتهز کوباکوب هجران پست گشته
Məntiqül-üşşaq, fəsil 71که روز غم بسر خواهد شد آخرسخن نوعی دگر خواهد شد آخر
Məntiqül-üşşaq, fəsil 74چه باک؟ امروز اگر ره دور باشداگر فردا به منزل حور باشد
Qəzəl 74ای ز لعلت قیمت یاقوت پستسنبلت را دستهٔ گل زیر دست
Məntiqül-üşşaq, fəsil 75شنیدم حاجییی احرام بستهچو در ریگ بیابان گشت خسته
Qəzəl 75بهار آمد و باغ پیرایه بستچمن سبز پوشید و در گل نشست
Məntiqül-üşşaq, fəsil 76اگر نتوان به دیر و زود کردنبباید چارهٔ بهبود کردن
Məntiqül-üşşaq, fəsil 77در آن مدت، که بود از محنت تبجهان بر چشم من تاریک چون شب
Qəzəl 80این همه پروانهها، سوخته از چپ و راستشمع شب ما بود، راه شبستان کجاست؟
Qəzəl 92آن ترک پری چهره، که مانند فرشتستیارب، گل پاکش ز چه ترکیب سرشتست؟
Qəzəl 95دلم ز هر دو جهان مهر پروریدهٔ تستتنم به دست ستم پیرهن دریدهٔ تست
Qəzəl 102انجمن شهر ملای گلستباده بیاور، که صلای گلست
Qəzəl 105روی تو، که قبلهٔ جهانستاز دیدهٔ من چرا نهانست؟
Qəzəl 107درد دلم را طبیب چاره ندانستمرهم این ریش پاره پاره ندانست
Qəzəl 114مرا سر بلندی ز سودای اوستسری دوست دارم که در پای اوست
Qəzəl 118ماه کشمیری رخ من، از ستمکاری که هستمیپسندد بر من بیچاره هر خواری که هست
Qəzəl 120هر کرا با تو نه پیوندی و پیمانی هستنتوان گفت که در قالب او جانی هست
Qəzəl 123آنکه دل من ببرد، از همه خوبان، یکیستوآنکه مرا میکشد در غم خود، آن یکیست
Qəzəl 127چه دستها، که ز دست غم تو بر سر نیست؟چه دیدها؟ که ز نادیدنت به خون تر نیست؟
Qəzəl 135در خرابات عاشقان کوییستوندرو خانهٔ پریروییست
Qəzəl 145آن ستمگر، که وفای منش از یاد برفتآتش اندر من مسکین زد و چون باد برفت
Qəzəl 154سری که دید؟ که در پای دلستانی رفتدلی، که ترک تنی کرد و پیش جانی رفت؟
Qəzəl 162هر کسی را مینوازد لطف و خاطر جَستنتچون به نزد ما رسی، با خاطر آید جَستنت
Qəzəl 172ز هجر او دل من هر زمان به دست غم افتدتنم ز دوری او در شکنجهٔ ستم افتد
Qəzəl 173چون بگذری دلم به تپیدن در اوفتددستم ز غم به جامه دریدن در اوفتد
Qəzəl 174یاد تو ما را چو در خیال بگرددعقل پریشان شود، ز حال بگردد
Qəzəl 179شاهد من در جهان نظیر نداردبوی سر زلف او عبیر ندارد