Pərvin Etisami
- Eşq
- İlahi eşq
- Hicran
- Mey və meyxana
- Təbiət və bahar
- Fələk və tale
- Ölüm
- Hikmət və nəsihət
- Vətən
- Mədhiyyə
- Satira
- Mərsiyə
جُعل پیر گفت با انگشتکه سر و روی ما سیاه مکن
Şeir 160ای دل، اول قدم نیکدلانبا بد و نیک جهان، ساختن است
Şeir 161گفت با خاک، صبحگاهی بادچون تو، کس تیرهروزگار مباد
Şeir 168از غبار فکر باطل، پاک باید داشت دلتا بداند دیو، کاین آئینه جای گرد نیست
Şeir 169گر شمع را ز شعله رهائی است آرزوآتش چرا به خرمن پروانه میزند
Şeir 170بیرنج، زین پیاله کسی می نمیخوردبیدود، زین تنور به کس نان نمیدهند
Şeir 171خیال آشنائی بر دلم نگذشته بود اولنمیدانم چه دستی طرح کرد این آشنائی را
Şeir 173دل پاکیزه، به کردار بد آلوده مکنتیرگی خواستن، از نور گریزان شدن است
Şeir 174طائری کز آشیان، پرواز بهر آز کردکیفرش، فرجام بال و پر به خون آلودن است
Şeir 175با قضا، چیره زبان نتوان بودکه بدوزند، گرت صد دهن است
Şeir 178سزای رنجبر گلشن امید، بس استبه دامن چمنی، گلبنی نشانیدن
Şeir 179به رهنمایی چشم، این ره خطا رفتمگناه دیدهٔ من بود، این خطاکاری
Şeir 1به لاله نرگس مخمور گفت وقت سحرکه هر که در صفِ باغ است صاحب هنریست
Şeir 4ای خوش از تن کوچ کردن، خانه در جان داشتنروی مانند پری از خلق پنهان داشتن
Qəsidə 5ای کنده سیل فتنه ز بنیادتوی داده باد حادثه بر بادت
Şeir 8جهاندیده کشاورزی به دشتیبه عمری داشتی زرعی و کشتی
Şeir 17به نومیدی، سحرگه گفت امیدکه کس ناسازگاری چون تو نشنید
Şeir 25بلبلی از جلوهٔ گل بیقرارگشت طربناک به فصل بهار
Qəsidə 28نفس گفتهست بسی ژاژ و بسی مبهمبه کز این پس کندش نطق خرد ابکم
Şeir 29خمید نرگس پژمردهای ز اَنده و شرمچو دید جلوهٔ گلهای بوستانی را
Şeir 34گفت دیوار قصر پادشهیکه بلندی، مرا سزاوار است
Qəsidə 37گردون نرهد ز تندرفتاریگیتی ننهد ز سر سیهکاری
Şeir 38نهال تازه رسی گفت با درختی خشککه از چه روی، ترا هیچ برگ و باری نیست
Şeir 39در دست بانوئی، به نخی گفت سوزنیکای هرزهگرد بی سر و بی پا چه میکنی
Qəsidə 40اگر روی طلب زائینهٔ معنی نگردانیفساد از دل فروشوئی، غبار از جان برافشانی
Şeir 41دختری خُرد به مهمانی رفتدر صف دخترکی چند، خزید
Şeir 42گفت تیری با کمان، روز نبردکاین ستمکاری تو کردی، کس نکرد
Şeir 43دختری خرد، شکایت سر کردکه مرا حادثه بی مادر کرد
Şeir 45به درویشی، بزرگی جامهای دادکه این خلقان بنه، کز دوشت افتاد
Şeir 58برد دزدی را سوی قاضی عسسخلق بسیاری روان از پیش و پس