Pərvin Etisami
- Eşq
- İlahi eşq
- Hicran
- Mey və meyxana
- Təbiət və bahar
- Fələk və tale
- Ölüm
- Hikmət və nəsihət
- Vətən
- Mədhiyyə
- Satira
- Mərsiyə
بزرگمهر، به نوشینروان نوشت که خلقز شاه، خواهش امنیت و رفاه کنند
Şeir 150به سوزنی ز ره شکوه گفت پیرهنیببین ز جور تو، ما را چه زخمها بتن است
Şeir 153صبح آمد و مرغ صبحگاهیزد نغمه، بیاد عهد دیرین
Şeir 155سیر یک روز طعنه زد به پیازکه تو مسکین چقدر بدبویی
Şeir 158سپیدهدم، نسیمی روحپروروزید و کرد گیتی را معنبر
Şeir 159ای نهال آرزو، خوش زی که بار آوردهایغنچه بی باد صبا، گل بی بهار آوردهای
Şeir 165پدر آن تیشه که بر خاک تو زد دست اجلتیشهای بود که شد باعث ویرانی من
Şeir 166اینکه خاک سیهش بالین استاختر چرخ ادب پروین است
Qəsidə 1ای دل عبث مخور غم دنیا رافکرت مکن نیامده فردا را
Şeir 3ای خوشا سودای دل از دیده پنهان داشتنمبحث تحقیق را در دفتر جان داشتن
Qəsidə 4یکی پرسید از سقراط کز مردن چه خواندستی؟بگفت ای بیخبر، مرگ از چه نامی زندگانی را؟
Şeir 5ای خوشا خاطر ز نور علم مشحون داشتنتیرگیها را ازین اقلیم بیرون داشتن
Qəsidə 6ای دل، فلک سفله کجمدار استصد بیم خزانش بهر بهار است
Qəsidə 11آنکس که چو سیمرغ بی نشان استاز رهزن ایام در امان است
Qəsidə 12اگرچه در ره هستی هزار دشواریستچو پر کاه پریدن ز جا سبکساریست
Şeir 13مرغی نهاد روی به باغی ز خرمنیناگاه دید دانهٔ لعلی به روزنی
Şeir 22عالمی طعنه زد به نادانیکه بهر موی من دو صد هنر است
Şeir 35به آب روان گفت گل کز تو خواهمکه رازی که گویم به بلبل بگوئی
Şeir 36ز سَری، موی سپیدی روئیدخندهها کرد بر او موی سیاه
Şeir 44گفت ماهیخوار با ماهی ز دورکه چه میخواهی ازین دریای شور
Şeir 50گنجشک خرد گفت سحر با کبوتریکآخر تو هم برون کن ازین آشیان سری
Şeir 54مرغی به باغ رفت و یکی میوه کند و خوردناگه ز دست چرخ به پایش رسید سنگ
Şeir 62در آبگیر، سحرگاه بط به ماهی گفتکه روز گشت و شنا کردن و جهیدن نیست
Şeir 73به شکوه گفت جوانی فقیر با پیریبه روزگار، مرا روی شادمانی نیست
Şeir 76کبوتری، سحر اندر هوای پروازیبه بام لانه بیاراست پر، ولی نپرید
Şeir 79به صحرا، سرود اینچنین خارکنکه از کندن خار، کس خوار نیست
Şeir 80نهان کرد دیوانه در جیب، سنگییکی را بسر کوفت، روزی بمعبر
Şeir 81براهی در، سلیمان دید موریکه با پای ملخ میکرد زوری
Şeir 82اشک طرف دیده را گردید و رفتاوفتاد آهسته و غلتید و رفت
Şeir 92برزگری پند به فرزند دادکای پسر، این پیشه پس از من تراست