Qasım Ənvar · Şeir
- Eşq
- İlahi eşq
- Hicran
- Mey və meyxana
- Təbiət və bahar
- Fələk və tale
- Ölüm
- Hikmət və nəsihət
- Vətən
- Mədhiyyə
- Satira
- Mərsiyə
نیم مستان ترا سرگشته چون پرگار کنآخر ای جان و جهان، جامی دگر در کار کن
Qəzəl 548ما را هوای باده نابست در دروناین خاطر از درونه ما کی شود برون؟
Qəzəl 552بجان آمد ز هجران جان مسکین«اغثنی یاغیاث المستغیثین »
Qəzəl 564چه شنیدی که دل از دست بدادی،تو عمو؟چه فتادت که روانی بسوی بحر چو جو؟
Qəzəl 572«کان الله » گفت و «کان الله له »وصف مستان طریقت در وله
Qəzəl 573ای آفتاب روی تو را پردهدار ماهبر جمله دلبران جهان خسروی و شاه
Qəzəl 579در میان همه خوبان بت ما از همه بههمه صافند ولی او بصفا از همه به
Qəzəl 580آتش عشق تو شوری در جهان انداختهرهروان را جمله از کام و زبان انداخته
Qəzəl 581ای آتش سودای تو در کن فکان انداختهعشقت شراب آتشین در جام جان انداخته
Qəzəl 582ای خیالت عقل کل را در گمان انداختهنقش فیض لامکان اندر مکان انداخته
Qəzəl 588گرم از طالع فرخ رخ جانان شود دیدهز عکس رنگ آن رخسار عین جان شود دیده
Qəzəl 594مرآت دل شکستی، ای گنج جاودانهجان را وحید کردی آخر بهر بهانه
Qəzəl 597تا گرد ماه، سنبل مشکین نهادهایبس داغها که بر دل مسکین نهادهای
Qəzəl 598همه لذت، همه شهوت، همگی رد شده ایپیش ازین نیک بدی، خواجه، ولی بد شده ای
Qəzəl 599این شناسی که: از آن شهر و دیار آمده ایلیک هرگز نشناسی بچه کار آمده ای؟
Qəzəl 601«هدی للمتقین » گفتند: یعنیبصورت وا ممان از صرف معنی
Qəzəl 603به جان تو، که خمارم به غایت، ای چلبیبریز باده حمرا به شیشه حلبی
Qəzəl 608السلام علیک، یا سندی«انتموا سیدی و مستندی »
Qəzəl 610دلم از غصه هجران تو دارد دردیخسته ای، سوخته ای، عاشق غم پروردی
Qəzəl 611گر گلی از گلشن حسنش ببازار آمدیهر دکانی را نسیم مشک تاتار آمدی
Qəzəl 615جان نوروز و جان صد عیدیعیدی عاشقان بده، عیدی
Qəzəl 617ای عشق دل فروز، که شاه مظفریدل را نگاه دار، که سلطان کشوری
Qəzəl 619مرا از پرتو روی تو هر لمعه است دیداریمرا از لمعه روی تو هر لمعه است انواری
Qəzəl 622حکایتی دو سه دارم، به شرط دستوریز حد گذشت به غایت زمان مهجوری
Qəzəl 633دلا، ز باده و خُمخانهٔ که میپرسی؟ز چشم و غمزهٔ مستانهٔ که میپرسی؟
Qəzəl 646ای آتش سودای تو در جان جهانیوی از تو بهر گوشه خروشی و فغانی
Qəzəl 654تو محبوب جانی و جان جهانیفدای تو صد عمر و صد زندگانی
Qəzəl 655تو مرهم دل ریشی و راحت جانیدوای درد دل بیدلان نکو دانی
Qəzəl 658خوشدل شدم که دادم دل را بدلستانیماییم در هوایش دردی و داستانی
Qəzəl 661فداک عقلی و روحی، که راحت جانیمرا بدرد سپاری و عین درمانی