Qitə 135

ای پادشاه عالم بایسته پادشائیرادی و راست گوئی پاکی و پارسائی

Qətran Təbrizi1 dəq
Qitə 137

خدایگانا کار جهان شناخته‌ایبه تیغ سر ز همه مهتران فراخته‌ای

Qətran Təbrizi1 dəq
Qitə 142

ای سر رادان و راستان بدرستیروی زمین از بلای بخل بشستی

Qətran Təbrizi1 dəq
Qitə 143

همی گذشت بکوی اندرون بت مشکویز روی او شده جای نشاط و رامش کوی

Qətran Təbrizi1 dəq
Qitə 148

آن ماه سرو بالا آن سرو ماه رویاز روی او دلم نشکیبد به هیچ روی

Qətran Təbrizi1 dəq
Qitə 149

ای میر اگر تو قصد بخان حرم کنیاطراف او برتبت باغ ارم کنی

Qətran Təbrizi1 dəq
Rübai 1

ای وصل و هوای مهر تو بس ما رامهر تو بفرساید ازین پس ما را

Qətran Təbrizi1 dəq
Rübai 3

با روی تو دی ماه بهار است مراوز دو لب تو شکر شکار است مرا

Qətran Təbrizi1 dəq
Rübai 13

تا کی باشم صبور در محنت دوستکآرام دل و جان من از دیدن اوست

Qətran Təbrizi1 dəq
Rübai 18

بالات بود بسان سروان بهشتبا خال تو خال حور فردوسی زشت

Qətran Təbrizi1 dəq
Rübai 22

دلدار مرا بر دل من رحمت نیستتن را بجفا و جور او طاقت نیست

Qətran Təbrizi1 dəq
Rübai 23

از هجر تو ابر چشم باران ریز استبر جان و دلم غم تو آتش بیز است

Qətran Təbrizi1 dəq
Rübai 33

صد بار بدل پند بکردم نشنیدوز خودرأیی بدو رسید آنچه رسید

Qətran Təbrizi1 dəq
Rübai 36

آنی که دل من از تو خرم گرددروی تو همی چراغ عالم گردد

Qətran Təbrizi1 dəq
Rübai 48

ایزد چو بزرگ شهریاری نکندبر روی بدان نگاهداری نکند

Qətran Təbrizi1 dəq
Rübai 51

شاپور عدیل مجد گردونی بادفضلون ز جهان جفت همایونی باد

Qətran Təbrizi1 dəq
Rübai 52

ایزد همه دولت جهانی بتو دادبا دولت و ملک کامرانی بتو داد

Qətran Təbrizi1 dəq
Rübai 53

ایزد همه ساله هست با مردم رادبر مرد دری نبست تا ده نگشاد

Qətran Təbrizi1 dəq
Rübai 54

تا مهر فکند بر من آن سرو بلندمهر همه عالم از دل من برکند

Qətran Təbrizi1 dəq
Rübai 73

دندان تو و لب تو ای شهره رفیقسیمی‌ست فسرده و عقیقی‌ست رحیق

Qətran Təbrizi1 dəq
Rübai 77

نسگالیده وصال آن مه نیک سگالافکنده بند با طرب و حسن و جمال؟

Qətran Təbrizi1 dəq
Rübai 81

تا با تو شدم ز گردش دهر همالهر روز مرا بسر زند دهر همال؟

Qətran Təbrizi1 dəq
Rübai 96

گویند مرا ز عشق آن تازه صنمنه خندی و نه ز دیدگان باری نم

Qətran Təbrizi1 dəq
Rübai 109

بیمارم و ناردان لبت پندارمدر بویهٔ آبی تنت بیمارم

Qətran Təbrizi1 dəq
Rübai 110

هر گه که ترا به طبع پاک انگارمبهتر ز جهان و جان پاکت دارم

Qətran Təbrizi1 dəq
Rübai 111

یک بوسه بدادی به من ای بت افزونتا دل بردی ز من به دستان و فسون

Qətran Təbrizi1 dəq
Rübai 124

آن چشم نگر به ناز و خواب آلودهوین چشم نگر به خون ناب آلوده

Qətran Təbrizi1 dəq
Rübai 142

راز دل ازین و آن نهفتن تا کینقش طرب از هر سه ستردن تا کی

Qətran Təbrizi1 dəq
Qəsidə 9

کنون دانم که با مردم بدل میلست گردون راکه بر تخت شهی بنشاند شاهنشاه فضلون را

Qətran Təbrizi6 dəq
Qəsidə 14

دارد آن وشی رخ و وشی برو وشی سلبرادگاه غمزه چشم و زفت گاه بوسه لب

Qətran Təbrizi3 dəq