Qətran Təbrizi
- Eşq
- İlahi eşq
- Hicran
- Mey və meyxana
- Təbiət və bahar
- Fələk və tale
- Ölüm
- Hikmət və nəsihət
- Vətən
- Mədhiyyə
- Satira
- Mərsiyə
گلستان شد چون بهار از فر ابر نوبهاربوستان آراسته چون لعبتان اندر بهار
Qəsidə 96ز چین زلف مه نیکوان چین و طرازهمیشه سلسله ساز است با دو درع طراز
Qəsidə 108از پار مرا حال بسی خوشتر امسالهمواره بدینحال بماناد مرا حال
Qəsidə 111ای مشک فشان زلفین ای غالیه گون خالبا هر دو بود غالیه و مشک چون آخال
Qəsidə 112ای میر بی نظیر و خداوند بی عدیلهمنام خویش را بهمه بابها بدیل
Qəsidə 137ای جان من خریده بدیدار خویشتنکرده مرا بمهر خریدار خویشتن
Qəsidə 141این برکه مبارک این بزمگاه میمونفرخنده باد دائم بر شاه افریدون
Qəsidə 145بتی چون رامش اندر می مهی چون دانش اندر جانبلای دل بدو سنبل شفای جان بدو مرجان
Qəsidə 160دل ببرد از من پری روئی گرامی تر ز جانآنکه بر دیدار او بسته است جان انس و جان
Qəsidə 170که بست از مشک چندین بند گرد آن گل خندانکه چندان کاندر او بند است دلها برده صد چندان
Qəsidə 183ای بفر و خرد و خوبی خورشید سپاهاو فرزنده ز گردون تو فروزنده ز گاه
Qəsidə 185بتی که پیش رخ او چو میغ باشد ماهچراغ مجلس و شمع سرای و ماه سپاه
Qəsidə 203دهد روی آن سرو سیمین نشانیز ماهی که بر سرو سیمین نشانی
Qitə 4ای همیشه جان بدخواهان فکنده در بلابر تو بهروزی و پیروزی همیشه مبتلا
Qitə 30Apardı könlümü, verdi mənə könlünü bir dilbər,Mən ondan razıyam, şaddır o da, çox razılıq eylər.
Qitə 45جایگاه شاه یا برگاه یا بر تخت بادوز بداندیشان او روی زمین پردخت باد
Qitə 69Tale üzünə güldü sənin, taxtını qurdu,Düşmənlərinin ömrünü dövran başa vurdu.
Qitə 71برخیز و بمیخانه خرام ای بت کشمیرمی خور که بمی گردد اندوه جوان پیر
Qitə 79دلشاد نشستم بمقام پدر خویشبرغم نکند سرد دلم رهگذر خویش
Qitə 83ایا چراغ شهان جهان امیر اجلبدست مایه پیروزی و بتیغ اجل
Qitə 84به اورمزد و مه تیر ای امید کرامنبید خوردن بر خویشتن مدار حرام
Qitə 85ای بکریمی چو ابر دختر شاه کریمماهت خاک قدم ملکت واصلت قدیم
Qitə 93هان صائم نواله این سفله میزبانزین بی نمک ایا منه انگشت بر دهان
Qitə 122شد پیر جهان و شد جوان بادهوز نقش و نگار باغ شد ساده
Qitə 124شادی ز دلم دور شد و خواب ز دیدهتا من نیم آن روی دلارام تو دیده
Qitə 140ای پیشه تو رامش و پیروزی و بهیگل رفت و لاله رفت و ترنج آمد و بهی
Qitə 145ای آفتاب شاهان شاهی و بی قرینیپاک از همه بلائی چون گیتی آفرینی
Rübai 19دارندهٔ داد و دین ملک مملانستچون شیر بروز کین ملک مملانست
Rübai 25یک نیمه جهان سراو باغ شاه استیک نیم دگر سراو لشکرگاه است
Rübai 35گویند به هر درد بود صابر مردتا کی خورم اندوه و غم و حسرت و درد