Rəfiq Zəka Xəndan · Şeir
- Eşq
- İlahi eşq
- Hicran
- Mey və meyxana
- Təbiət və bahar
- Fələk və tale
- Ölüm
- Hikmət və nəsihət
- Vətən
- Mədhiyyə
- Satira
- Mərsiyə
Mən könüldən elimin aşiqiyəm,Min könüldən dilimin aşiqiyəm,
QırılmazSazın çağlayışı könül selləri,Onu alqışlayan əllər qırılmaz,
YıxıldınYelkənim daşa toxundu,Taleyim durdu qəsdimə.
KörpəƏr kişinin şərəfidir ər qadın,Bifar qadın ər kişiyə zərbədir.
İşıqGünəşin, ulduzun, Ayın işığıGecənin, gündüzün yar-yaraşığı
SonraMən sənin haqda nə duydumsa, ürəkdən yazdım,Ruhunu, varlığını hiss edərəkdən yazdım!
AncaqHünərdir yaşamın qədrini bilmək,Yaşamaq ərlərə deyil oyuncaq.
Gözəl BərdəUlu Nizaminin sevdiyi Bərdə,Uyuyur ulduzlu düşüncələrdə.
Bu üzdənAy kimi gülsən də qaranlıqlara,Qaşın, saçın qara, gözün qaradır,
UcalarBayquş xarabada ular,Quzğun leşə meyil salar.
Çıxmaq istərəmYoxluğun sonu yox, varlıq sonludur,Bir yanı torpaqdır, bir yanı sudur.
SularSular var, arası buz bağlayıbdır,Sular var, yarası duz bağlayıbdır.
Uzaq düşdüMəndən, ah, sevgilim uzaq düşdü,Bağrıma qar, qırov, sazaq düşdü.
Dost sevgisiDostu dünyada Rəfiqin demə çoxdur, ey dost,Qələmi düşməninin bağrın oxdur, ey dost,
YelkənDənizdə tufan qopub,Hər dalğa bir dağ kimi.
SəninGecə-gündüz ürəyim yurdu anarkən vurdu,Gecə-gündüz qopuzumdan duyulan dərd ulusum!
Yazmaya bilməzBir şairə susmaq yaraşarmı?Duyduqlarını yozmaya bilməz.
QucaqlaşmalıDərddən uzaq insandan uzaqlaşmalı insan,Dərd anlayan insanla qucaqlaşmalı insan.
Alçaqlar olan yerdəGözdən asılar pərdə,Alçaqlar olan yerdə,
UmutsuzluqUmutsuzluq çəkilməz bir bəladır, uğrayandan sor,Nə möhnətdir bu möhnət, möhnətindən ağlayandan sor.
İlhamİlham o ilahi bir gəlişdir,Ulduzlara doğru yüksəlişdir!
DərdƏn ağılsız olanın da olur az-maz dərdi,İnsanın ağlı çoxaldıqca azalmaz dərdi.
RütbəƏrənlər rütbəni vecinə almaz,Ərlər vəzifədən güc almaz, canım!
XəndanımaBu sənin ulusun, bu vətənindir,Sən onların olsan, onlar sənindir!
Amansız ovçuAtdı bir güllə amansız ovçu,Bir maral yavrusunu vurdu qoçu.
YaranırYazda coşan dağ selləriQışın qarından yaranır.
Dirilər, ölülərNə yaşam zövqünü anlar, nə ölüm dərdi bilər,Kim görünməzsə məzarlıqda bu varlıqda, oğul!
ÜzüntüNə qədər canlıydı o səmavi tül,Duydum o şəfəqli üzün tülüymüş.
O taydaKönlümdən hər gün keçir gözəl Təbrizim mənim,Gözəllikdə, sevgidə əzəl Təbrizim mənim!
DuymazKim türkiyə uymazsa sözün cəngini duymaz,Gülşəndə açan qönçələrin rəngini duymaz,