Qəzəl 58

نیست غیر از آه، دلسوزی دلِ افگار راشمعِ بالین از تبِ گرم است این بیمار را

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 59

داد سیلِ گریه‌ٔ من غوطه در گِل بحر راگوهر از گَردِ یتیمی کرد ساحل بحر را

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 60

عشق کو تا گرم سازد این دلِ رنجور رادر حریمِ سینه افروزد چراغِ طور را

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Pərakəndə şeir 65

(از رحم بر زمین نزد آسمان مرادارد بپا برای نشان این کمان مرا)

Saib Təbrizi1 dəq
Pərakəndə şeir 68

مجنون کند فریب نگاهت غزاله رابوی خوش تو تازه کند داغ لاله را

Saib Təbrizi1 dəq
Pərakəndə şeir 71

لعل سیراب تو ترخنده به صهبا زده استنگهت زهر به سرچشمه مینا زده است

Saib Təbrizi1 dəq
Pərakəndə şeir 72

سبزه خط تو راه دل آگاه زده استاین چه خضرست ندانم که مرا راه زده است

Saib Təbrizi1 dəq
Pərakəndə şeir 76

بخت ما چون بیدمجنون سرنگون افتاده استهمچو داغ لاله نان ما به خون افتاده است

Saib Təbrizi1 dəq
Qəzəl 78

بر جگر تا خورده‌ام نیشِ خمارِ نوش رامی‌کنم با درد سودا بادهٔ سرجوش را

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 79

چند بتوان خاک زد در چشم، عقل و هوش را؟یا رب انصافی بده آن خطِ بازیگوش را

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 92

کِی نیامِ پوچ می‌سازد به تمکین تیغ را؟آستین زندان بود چون دستِ گلچین تیغ را

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Pərakəndə şeir 108

روزگاری است که پایم ز چمن کوتاه استدست امیدم ازان سیب ذقن کوتاه است

Saib Təbrizi1 dəq
Qəzəl 118

غوطه در گُل داده بود اندیشهٔ دنیا مرانالهٔ نی شد دلیلِ عالمِ بالا مرا

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Pərakəndə şeir 119

دل آرمیده بود گفتگو چو هموارستچمن صحیح بود تا نسیم بیمارست

Saib Təbrizi1 dəq
Qəzəl 129

دیدنِ لعلِ لبش خاموش می‌سازد مراتنگ‌ظرفم، رنگِ می مدهوش می‌سازد مرا

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 131

نیست ممکن قُربِ آتش بال و پر سوزد مراچون سمندر دوری آتش مگر سوزد مرا

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 135

عشقِ پنهان باعثِ روشن‌روانی شد مراروشن این غمخانه از سوزِ نهانی شد مرا

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Qəzəl 146

شد مسلسل بوی گل، زنجیر می‌باید مرابند لنگرداری از تدبیر می‌باید مرا

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Pərakəndə şeir 147

اگر چه باغ جهان از وفای گل خالی استبه تن مباد سری کز هوای گل خالی است

Saib Təbrizi1 dəq
Pərakəndə şeir 151

مرا به نیم تبسم خراب کرد و گذشتنگاه گرم عنان را به خواب کرد و گذشت

Saib Təbrizi1 dəq
Pərakəndə şeir 161

ناخن به سینه ریزی حسن هلال ازوستطرز نگاه کردن چشم غزال ازوست

Saib Təbrizi1 dəq
Qəzəl 177

شیشه ای، می بود اگر چون شمع بر بالین مرااز خمار می نمی شد دل سیه چندین مرا

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Pərakəndə şeir 181

آغاز خط آن شوخ به عشاق رحیم استدر آخر بازار، فروشنده کریم است

Saib Təbrizi1 dəq
Qəzəl 182

جلوهٔ برقی است در میخانه هشیاری مرااز پی تغییرِ بالین است بیداری مرا

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Pərakəndə şeir 196

بی تو بر من شش جهت چون خانه زنبور شدچار دیوار عناصر تنگنای گور شد

Saib Təbrizi1 dəq
Pərakəndə şeir 197

تا دل از زلفش جدایی کرد از جان سیر شدنافه تا افتاد دور از ناف آهو پیر شد

Saib Təbrizi1 dəq
Qəzəl 197

گو نباشد شمع بر خاک این به خون آغشته رانور می بارد ز سیما این چراغ کشته را

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Qəzəl 201

نیست یک جو غم ز بی برگی دل آزاده راتخم خال عیب باشد این زمین ساده را

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Pərakəndə şeir 208

شد بهار و غنچه ما همچنان در خاک مانداین گره گلزار را در رشته خاشاک ماند

Saib Təbrizi1 dəq
Qəzəl 207

می کند پامال، تن آخر دل آسوده رامی شود دامن کفن این پای خواب آلوده را

Saib TəbriziQəzəl1 dəq