Saib Təbrizi · Şeir
- Eşq
- İlahi eşq
- Hicran
- Mey və meyxana
- Təbiət və bahar
- Fələk və tale
- Ölüm
- Hikmət və nəsihət
- Vətən
- Mədhiyyə
- Satira
- Mərsiyə
واعظ نه ترا پایه گفتار بلندستآواز تو از گنبد دستار بلندست
Qəzəl 2133جمعیت خاطر ز پریشانی عقل استمعموری این ملک ز ویرانی عقل است
Qəzəl 2142لعل تو ز روشن گهری جان جهان استتبخال بر آن لعل، سراپرده جان است
Qəzəl 2146سبزی که سیاه است ازو روز من این استسروی که منم فاخته اش این نمکین است
Qəzəl 2148سبزی که مرا ساخته بیتاب همین استخضری که به آدم ندهد آب همین است
Qəzəl 2156روزم سیه از پرتو آن چشم سیاه استکز چین جبین سلسله جنبان نگاه است
Qəzəl 2163زان خرمن گل حاصل ما دامن چیده استزان سیب ذقن قسمت ما دست گزیده است
Qəzəl 2175بی دادرس آن کس که فغان چون جرسش هستخاموش نگردد ز فغان تا نفسش هست
Qəzəl 2177در نقطه خاک است نهان، گر خبری هستدر پرده این گرد یتیمی گهری هست
Qəzəl 2183گر دل نکشد دست ز زلف تو عجب نیستگنجینه این راز به غیر از دل شب نیست
Qəzəl 2184در دیده بی شرم و حیا نور ادب نیستبی رویی از آیینه بی پشت، عجب نیست
Qəzəl 2202ای هر دو جهان خاک ره سرو روانتگردون مطوق یکی از فاختگانت
Qəzəl 2203چرخ در تاب از تحمل ماستتیغ در آتش از تغافل ماست
Qəzəl 2209سر زهاد خشک بی شورستلب دلمردگان لب گورست
Qəzəl 2216مژه ام جلوه گاه پروین استگل خورشید طلعتان این است
Qəzəl 2227از غیرت رکابت از دیده خون روان استاما چه می توان کرد پای تو در میان است!
Qəzəl 2249بی یار بهار دلنشین نیستاین پنبه داغ یاسمین نیست
Qəzəl 2260مرهم کافور خلق پرده صد نشترستصندل این ناکسان گرده دردسرست
Qəzəl 2267داغ ما نیست به دلسوزی یاران محتاجنبود آتش خورشید به دامان محتاج
Qəzəl 2274بی شهادت زینهار از تیغ جانان سرمپیچتا نگردی لعل از خورشید تابان سرمپیچ
Qəzəl 2280قرص خورشیدست اول لقمه مهمان صبحچون توانم داد شرح نعمت الوان صبح؟
Qəzəl 2289نمک به دیده غفلت کن از سفیده صبحکه صد کتاب سخن هست در جریده صبح
Qəzəl 2292دهد به روزن اگر نور، مهر تابان طرحبه عاشقان دهد آن ماه چشم حیران طرح
Qəzəl 2303ای خدنگ آه کوتاهی مکن در کین چرخچشمه های خون روان کن از دل سنگین چرخ
Qəzəl 2304دردمندی کرد بر من شربت دیدار تلخقند باشد در دهان مردم بیمار تلخ
Qəzəl 2315حسن خواهد رفت و داغت بر جگر خواهد نهادخواهد آمد خط و قانون دگر خواهد نهاد
Qəzəl 2324رخت هستی زین جهان مختصر خواهیم بردکشتی از خشکی به دریای گهر خواهیم برد
Qəzəl 2325از حریم ما سخن چین چون سخن بیرون برد؟باد نتوانست نکهت زین چمن بیرون برد
Qəzəl 2335از شکست من دم تیغ تغافل میپردرنگ سیلاب از ثبات پای این پل میپرد
Qəzəl 2338بر جهان هر کس که از روی تأمل بگذرداز بساط خار با دامان پر گل بگذرد