Qəzəl 2124

واعظ نه ترا پایه گفتار بلندستآواز تو از گنبد دستار بلندست

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 2133

جمعیت خاطر ز پریشانی عقل استمعموری این ملک ز ویرانی عقل است

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Qəzəl 2142

لعل تو ز روشن گهری جان جهان استتبخال بر آن لعل، سراپرده جان است

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 2146

سبزی که سیاه است ازو روز من این استسروی که منم فاخته اش این نمکین است

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 2148

سبزی که مرا ساخته بیتاب همین استخضری که به آدم ندهد آب همین است

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 2156

روزم سیه از پرتو آن چشم سیاه استکز چین جبین سلسله جنبان نگاه است

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 2163

زان خرمن گل حاصل ما دامن چیده استزان سیب ذقن قسمت ما دست گزیده است

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 2175

بی دادرس آن کس که فغان چون جرسش هستخاموش نگردد ز فغان تا نفسش هست

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 2177

در نقطه خاک است نهان، گر خبری هستدر پرده این گرد یتیمی گهری هست

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Qəzəl 2183

گر دل نکشد دست ز زلف تو عجب نیستگنجینه این راز به غیر از دل شب نیست

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 2184

در دیده بی شرم و حیا نور ادب نیستبی رویی از آیینه بی پشت، عجب نیست

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 2202

ای هر دو جهان خاک ره سرو روانتگردون مطوق یکی از فاختگانت

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Qəzəl 2203

چرخ در تاب از تحمل ماستتیغ در آتش از تغافل ماست

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 2209

سر زهاد خشک بی شورستلب دلمردگان لب گورست

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 2216

مژه ام جلوه گاه پروین استگل خورشید طلعتان این است

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 2227

از غیرت رکابت از دیده خون روان استاما چه می توان کرد پای تو در میان است!

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 2249

بی یار بهار دلنشین نیستاین پنبه داغ یاسمین نیست

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 2260

مرهم کافور خلق پرده صد نشترستصندل این ناکسان گرده دردسرست

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 2267

داغ ما نیست به دلسوزی یاران محتاجنبود آتش خورشید به دامان محتاج

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 2274

بی شهادت زینهار از تیغ جانان سرمپیچتا نگردی لعل از خورشید تابان سرمپیچ

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Qəzəl 2280

قرص خورشیدست اول لقمه مهمان صبحچون توانم داد شرح نعمت الوان صبح؟

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Qəzəl 2289

نمک به دیده غفلت کن از سفیده صبحکه صد کتاب سخن هست در جریده صبح

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 2292

دهد به روزن اگر نور، مهر تابان طرحبه عاشقان دهد آن ماه چشم حیران طرح

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Qəzəl 2303

ای خدنگ آه کوتاهی مکن در کین چرخچشمه های خون روان کن از دل سنگین چرخ

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 2304

دردمندی کرد بر من شربت دیدار تلخقند باشد در دهان مردم بیمار تلخ

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 2315

حسن خواهد رفت و داغت بر جگر خواهد نهادخواهد آمد خط و قانون دگر خواهد نهاد

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 2324

رخت هستی زین جهان مختصر خواهیم بردکشتی از خشکی به دریای گهر خواهیم برد

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 2325

از حریم ما سخن چین چون سخن بیرون برد؟باد نتوانست نکهت زین چمن بیرون برد

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 2335

از شکست من دم تیغ تغافل می‌پردرنگ سیلاب از ثبات پای این پل می‌پرد

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 2338

بر جهان هر کس که از روی تأمل بگذرداز بساط خار با دامان پر گل بگذرد

Saib TəbriziQəzəl1 dəq