Qəzəl 1795

به دلنشینی صحرای عشق صحرا نیستسیاه خیمه این دشت جز سویدا نیست

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Qəzəl 1804

کدام شب نی کلک من آتش افشان نیست؟کدام روز که شیری درین نیستان نیست؟

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Qəzəl 1809

زمین چو ریگ روان است بر جناح سفردر او فشردن پای ثبات ممکن نیست

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 1814

نسیم صبحدم از بوی یار خالی نیستز بوی گل نفس نوبهار خالی نیست

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Qəzəl 1824

ز ناله گر دل بی برگ ما نوا می داشتچو غنچه از گره خود گرهگشا می داشت

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 1826

عنان دل ز من آن دلربا گرفت و گذاشتچو دلپذیر نبودش چرا گرفت و گذاشت

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Qəzəl 1830

خوش آن که چون گل ازین گلستان دمید و گذشتچو صبح یک دو نفس سرسری کشید و گذشت

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 1836

نظر بپوش ز خود تا نظر توانی یافتبشوی دست ز جان تا گهر توانی یافت

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Qəzəl 1842

غرور حسن به خط از دماغ یار نرفتز ترکتاز خزان زین چمن بهار نرفت

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 1846

ز روی گرم تو خورشید حشر نور گرفتقیامت از لب چون پسته تو شور گرفت

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 1847

خطش عنان تصرف ز دست خال گرفتبه خوش سیاه دلی ملک انتقال گرفت

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 1850

شب گذشته دل از زلف پر شکن می گفتغریب بود، ز حب الوطن سخن می گفت

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 1852

آن روی لاله رنگ مرا در نقاب سوختدر پرده سحاب مرا آفتاب سوخت

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 1857

خط سر زد و تغافل او همچنان به جاستگل کوچ کرد و گوش کر باغبان بهجاست

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 1858

جان در طلسم جسم ز تن پروری بجاستاین تیغ در نیام ز بیجوهری بجاست

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Qəzəl 1859

میگون لبی که مست و خرابم کند کجاستسرچشمه ای که سیر ز آبم کند کجاست؟

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 1867

آتش کباب کرده یاقوت آن لب استچشم سهیل در پی آن سیب غبغب است

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 1881

در بحر شعر، خامشی از لاف بهترستدست بلند، حجت عجز شناورست

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 1889

آزادگی به سلطنت جم برابرستدست ز کار رفته به خاتم برابرست

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 1892

با آب خضر آن خط شبگون برابرستلفظی که تازه است به مضمون برابرست

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 1894

بیم و امید در دل اهل جهان پر استهرجا که رنگ و بو ست بهار و خزان پر است

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 1897

عشق گهرشناس به دیوانه خوشترستاز بهر گنج، گوشه ویرانه خوشترست

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 1906

با قرب یار رشته جان در کشاکش استدر عین بحر، موج همان در کشاکش است

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Qəzəl 1908

نقشم به باد داد، نگار اینچنین خوش استخونم به خاک ریخت، بهار اینچنین خوش است

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Qəzəl 1910

ترک خودی مراد ز قطع مراحل استاین بار هر کجا فتد از دوش منزل است

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Qəzəl 1913

شاخی که چار فصل پر از میوه و گل استدست ز کار رفته اهل توکل است

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 1924

آسودگی به کنج قناعت نشستن استسیر بهشت در گرو چشم بستن است

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 1931

چشم اثر به گریه مستانه من استخط نجات بر لب پیمانه من است

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 1940

شاهنشهی است عشق که عالم گدای اوستبرخاست هر که از سر عالم لوای اوست

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 1953

جام شراب مرهم دلهای خسته استخورشید مومیایی ماه شکسته است

Saib TəbriziQəzəl2 dəq