Qəzəl 2575

سایه تا بر گلستان آن قامت رعنا فکندشاخ گل را رعشه از کف ساغر صهبا فکند

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 2576

گر نمک در باده آن کان ملاحت افکنددر میان میکشان شور قیامت افکند

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 2577

کو نواسنجی که در مغز جهان شور افکند؟پنبه مغز از سر مینای ما دور افکند

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 2578

سایه بر هر کس که آن سرو خرامان افکندرعشه چون آب روانش بر رگ جان افکند

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 2588

خام دستانی که پشت پا به دنیا می‌زننددر حقیقت دستِ رد بر زاد عقبی می‌زنند

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 2589

با کمند زلف، خوبان بر صف دل می زنندآه ازین دزدان که ره را با سلاسل می زنند

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 2591

با دهان تلخ، ناکامی که خرسندش کنندتلخکامان کام شیرین از شکر خندش کنند

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 2603

کی به کوشش عاقلان را نشأه سودا دهند؟عشق تشریفی بود کز عالم بالا دهند

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 2613

آسمان تا بود، با ما بر سر بیداد بودروی ما دایم طرف با سیلی استاد بود

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 2617

جان مشتاقان غبار جسم را صرصر بودزودتر آخر شود شمعی که روشنتر بود

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 2628

خنده سوفار با دلگیری پیکان بودنیست ممکن آدمیزاد از دو سر خندان بود

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 2629

پایه نظم بلند از علم کمتر چون بود؟علم موزون کم چرا از علم ناموزون بود؟

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 2635

اهل دل را خواب تلخ مرگ بیداری بودشب زشکر خواب ما را خط بیزاری بود

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 2637

یاد ایامی که گلچین در گلستانت نبودبوالهوس را دست بر سیب زنخدانت نبود

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 2638

پیش ازین حسن مجرد تشنه زیور نبودچشم دریا در خمار شبنم گوهر نبود

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 2646

از نظر یک دم که آن شکل و شمایل می‌رودحاصل دریا و کان از دیده و دل می‌رود

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 2649

در بیابان خار اگر در پای مجنون می‌رودجوی خون از دیده لیلی به هامون می‌رود

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 2652

شورش عشقم ز تدبیر نصیحتگر فزودکعبه بر زنجیر مجنون حلقه دیگر فزود

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 2653

دستگاه شور من از دامن هامون فزودچشم آهو پرده‌ها بر وحشت مجنون فزود

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 2655

در سخن گفتن خطای جاهلان پیدا شودتیر کج چون از کمان بیرون رود رسوا شود

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Qəzəl 2658

دل ز قید جسم چون آزاد گردد وا شودچون حباب از خود کند قالب تهی دریا شود

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 2659

سرکشی ازطاق ابروی بتان پیدا شودقوت بازوی هرکس از کمان پیدا شود

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Qəzəl 2664

هر دلی کز عشق گوهر آب شد، گوهر شودهر که را سوزد درین دریا نفس، عنبر شود

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 2668

جزرخش کز وی زمین و آسمان پر گل شودکس ندارد یاد کز یک گل جهان پر گل شود

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 2677

چند قرب یار از غفلت حجاب من شود؟آب دریا پرده چشم حباب من شود

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Qəzəl 2678

از حریصان تشنه چشمی حرص را افزون شودخاک هیهات است سیر از طعمه قارون شود

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 2680

یار ما از کشتن عشاق درهم کی شود؟آنچنان باغ و بهاری نخل ماتم کی شود؟

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Qəzəl 2695

زان رخ گلگون عرق یاقوت احمر می‌شودچون زمین افتاد قابل دانه گوهر می‌شود

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 2697

سبزه زنگار در تیغ تو جوهر می‌شودکف درین دریای گوهرخیز عنبر می‌شود

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Qəzəl 2698

گر شکر در جام ریزم زهر قاتل می‌شودچون صدف گر آب نوشم عقده دل می‌شود

Saib TəbriziQəzəl1 dəq