Qəzəl 3020

قدح لبریز چون شد از شراب ناب می لرزدبه قدر آب بر خود گوهر سیراب می لرزد

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 3029

غبار تیره بختی از دهان شکوه می خیزدبه قدر شق سیاهی از زبان خامه می ریزد

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 3031

ز اشک دیده بیدرد زنگ از دل کجا خیزد؟اثر در دل ندارد گریه ای کز توتیا خیزد

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 3035

مسیحا از سر بالین من رنجور برخیزدچراغ آفتاب از بزم من بی نور برخیزد

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 3036

خوشا افتاده ای کز خاک ره چالاک برخیزدکند در خاک دشمن را و خود از خاک برخیزد

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 3038

به عزم رقص چون سرو قباپوش تو برخیزدزغیرت خون گل یک نیزه از جوش تو برخیزد

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 3040

کجا تدبیر پیران کهنسال از جوان خیزد؟نیاید از دم تیغ آنچه از پشت کمان خیزد

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 3049

که می نالد که آه از جان شیدا برنمی خیزد؟که می سوزد که دود از خرمن ما برنمی خیزد؟

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 3056

مسلسل حرف از آن مژگان خوش تقریر می‌ریزدسخن زین خامه فولاد چون زنجیر می‌ریزد

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 3059

زیاد آن ستمگر از رخ من رنگ می ریزددل این شیشه نازک زنام سنگ می ریزد

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Qəzəl 3061

به دلهای فگار آن لعل روشن گوهر آویزدکه اخگر بر کباب تر به آسانی درآویزد

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 3065

زروی لاله رنگت آب رونق از چمنها شدگل بی خار در عهد تو خار پیرهنها شد

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 3069

ز اکسیر قناعت خاک شکر می تواند شدز فیض سیر چشمی سنگ گوهر می‌ تواند شد

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Qəzəl 3072

به این عنوان اگر روی تو آتشناک خواهد شدزخاشاک هوس صحرای امکان پاک خواهد شد

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 3073

گل از نشو و نماگر این چنین برجسته خواهد شدرگ ابر بهاران رشته گلدسته خواهد شد

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 3082

بهار نوجوانی رفت، کی دیوانه خواهی شد؟چراغ زندگی گل کرد، کی پروانه خواهی شد؟

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Qəzəl 3086

غرور نوخطان افزون زخوبان دگر باشدرم آهوی مشکین از غزالان بیشتر باشد

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 3089

لب نو خط جانان دور باش بوالهوس باشدکه شکر در دل شب ایمن از جوش مگس باشد

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 3093

خوشا دردی که از چشم بداندیشان نهان باشدخوشا چاکی که چون خرما به جیب استخوان باشد

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 3094

مرا دوری به جای خویش با آن سیمتن باشداگر صد سال چون آیینه در آغوش من باشد

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 3116

صفا دارد جهان تا دل زکلفت پاک می باشدشود ماتم سرا عالم چو دل غمناک می باشد

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 3117

گرفتاری به قدر رشته آمال می باشددلی کز آرزو شد پاک فارغبال می باشد

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Qəzəl 3123

دل پر آرزو خالی زشور و شر نمی باشدکه گوش امن در دریای بی لنگر نمی باشد

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 3126

گلستان ارم جز عارض جانان نمی باشدپریزادی بغیر از چشم خوش مژگان نمی باشد

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 3136

نماند بر زمین هر کس به طینت خاکسار آمدکه عیسی از ره افتادگی گردون سوار آمد

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 3139

زمین و آسمان از ناله من در خروش آمدنشست از جوش دریا، سینه من تا به جوش آمد

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 3145

به طوف خاک من گر آن سراپا ناز می آمدبه جوی عمر، آب رفته من باز می آمد

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 3160

اگر ته جرعه خود یار بر خاک من افشاندغبار من ز استغنا به گوهر دامن افشاند

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 3162

نگردد زهر سبز آنجا که تریاق از زمین رویددر آن کشور که باشد غمگساری غم کجا ماند؟

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 3165

نصیب خویش هر کس یافت در دنیا نمی ماندگهر سیراب چون گردید در دریا نمی ماند

Saib TəbriziQəzəl1 dəq