Saib Təbrizi · Şeir
- Eşq
- İlahi eşq
- Hicran
- Mey və meyxana
- Təbiət və bahar
- Fələk və tale
- Ölüm
- Hikmət və nəsihət
- Vətən
- Mədhiyyə
- Satira
- Mərsiyə
Nə bizim məstliyimizdən birinə dəydi xətər,Nə bizim söhbətimizdən bir adam çəkdi zərər.
Qəzəl 3414محو دیدار تو راحت ز الم نشناسدصورت خوب و بد آیینه ز هم نشناسد
Qəzəl 3417کوهکن کیست به گرد من شیدا برسد؟جنبش قاف محال است به عنقا برسد
Qəzəl 3418جذبه شوق اگر از جانب کنعان نرسدبوی پیراهن یوسف به گریبان نرسد
Qəzəl 3424خط شبرنگ ز روی تو عیان خواهد شدعلم زلف درین گرد نهان خواهد شد
Qəzəl 3429بیت معمور شد آن خانه که ویران تو شدحلقه کعبه شد آن چشم که حیران تو شد
Qəzəl 3432صاف با ما دل آن شعله بیباک نشدسوخت پروانه ما و ز گنه پاک نشد
Qəzəl 3433عاشقان را چه غم از سلسله پا باشد؟موج کی مانع آمد شد دریا باشد؟
Qəzəl 3439پادشاهی نه به سیم و زر و گوهر باشدهر که را سد رمق هست سکندر باشد
Qəzəl 3440دایم از فکر سفر پیر مشوش باشدقامت خم شده را نعل در آتش باشد
Qəzəl 3443دل ازان دورتر افتاده که واصل باشدیار وحشی تر ازان است که در دل باشد
Qəzəl 3464دل پیران کهنسال غمین می باشدقامت خم شده را داغ نگین می باشد
Qəzəl 3476به لبم بی تو چنان تند نفس می آمدکه ز تبخاله ام آواز جرس می آمد
Qəzəl 3484عارفانی که به تسلیم و رضا ساخته اندمردمک را سپر تیر قضا ساخته اند
Qəzəl 3486عاشقان زان لب شیرین به سخن ساخته اندبوشناسان به نسیمی ز چمن ساخته اند
Qəzəl 3490عاقلانی که ز زنجیر تو سر وا زده اندغافلانند که بر دولت خود پا زده اند
Qəzəl 3492دردمندان که به ناخن جگر خود خستندچشمه خویش به دریای بقا پیوستند
Qəzəl 3493بال پرواز خود آن مردم غافل بستندکه به زنار علایق کمر دل بستند
Qəzəl 3494کیستند اهل جهان، بی سر و سامانی چنددر ره سیل حوادث، ده ویرانی چند
Qəzəl 3506تا تو بی پرده شدی لاله رخان خوار شدندهمه گلهای چمن در پس دیوار شدند
Qəzəl 3513عشرت روی زمین بی سر و پایان دارنددخل بی خرج اگر هست گدایان دارند
Qəzəl 3514شیشه هایی که درستی ز شکستن دارندپشت بر کوه ز سنگینی دشمن دارند
Qəzəl 3517بد درونان که به همواری ظاهر سمرندهمه چون آب تنک، پرده سنگ خطرند
Qəzəl 3523ساده لوحان که می از خم به مدارا نوشنداز بخیلی به قلم آب ز دریا نوشند
Qəzəl 3524غافلان رطل گران را به دو دم می نوشندعاقلان آب ز دریا به قلم می نوشند
Qəzəl 3537رفع دلتنگی من نشأه صهبا نکندهیچ کس غنچه پیکان به نفس وا نکند
Qəzəl 3539غم محال است که تدبیر دل من نکنداین نه برقی است که دلسوزی خرمن نکند
Qəzəl 3543یاد رویش نه چراغی است که خاموش کنندنمکی نیست لب او که فراموش کنند
Qəzəl 3545کاهلانی که درین ره به هوس می آینددو قدم راه نپیموده به پس می آیند
Qəzəl 3546چه بهشتی است که آن بند قبا بگشاینددر فردوس به روی دل ما بگشایند