Qəzəl 2281

چاک خواهد سربرآورد از گریبانم چو صبحرفته رفته می کند گل داغ پنهانم چو صبح

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 2286

می زند موج پریزاد، صنمخانه صبحفیض موجی است سبکسیر ز پیمانه صبح

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Qəzəl 2288

گر به اخلاص رخ خود به زمین سایی صبحروشن از خانه چو خورشید برون آیی صبح

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 2291

قسم به خط لب ساقی و دعای قدحکه آب خضر نیرزد به رونمای قدح

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 2297

از قرص آفتاب تهی نیست خوان صبحدایم بود ز صدق طلب پخته نان صبح

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 2309

وقت است بگذریم چو موج از شراب تلخبیرون کشیم گوهر خود را ز آب تلخ

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 2316

تا ز خط حسن تو عنبر بر سر آتش نهادمغز ما سوداییان سر بر سر آتش نهاد

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 2318

مرگ عاشق بی شمار آن سیمبر دارد به یادرشته بسیار این عقد گهر دارد به یاد

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 2320

غفلت دل از شراب ناب می گردد زیادتیرگی آیینه را از آب می گردد زیاد

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Qəzəl 2322

دل عبث چندین ز تقدیر الهی می تپدمی شود قلاب محکمتر چو ماهی می تپد

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 2328

زلف مشکین را چرا آن نازپرور می برد؟بی خطا افتاده خود را چرا سر می برد؟

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 2332

شام ازان زلف سیه سنبل به دامن می بردصبح از ان چاک گریبان گل به دامن می برد

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 2336

چشم برق از اشتیاق خرمن من می پرددر پی آزار زخم چشم سوزن می پرد

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 2346

چرخ زنگاری مرا غمناک نتوانست کرداین دخان چشم مرا نمناک نتوانست کرد

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 2358

خانه بر دوشی که سیر کوچه زنجیر کردکی به زنجیرش توان پا بسته تعمیر کرد؟

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 2366

ذوق رسوایی مرا بیزار نام و ننگ کردلذت آوارگی بر من زمین را تنگ کرد

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 2369

ساقی از یک جرعه می این بینوا را گرم کردسردی از دوران نبیند هر که ما را گرم کرد!

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Qəzəl 2380

عمرها مشق جنون هر کس که چون مجنون نکرداز خط دیوانی زنجیر سر بیرون نکرد

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 2391

از سر من مغز را سودا برون می آوردزور این می پنبه از مینا برون می آورد

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 2392

هر که دل زان پنجه مژگان برون می آوردجوهر از شمشیر هم آسان برون می آورد

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 2401

گر به ظاهر جسم را روشن گهر می پروردبر امید کاستن همچون قمر می پرورد

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 2403

مست ما امروز نقش تازه‌ای بر آب زدشیشه می را به طاق ابروی محراب زد

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 2405

هر که پشت پای چون شبنم به آب و رنگ زددر حریم مهر تابان تکیه بر اورنگ زد

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 2409

بی‌علایق چون شود سالک به منزل می‌رسدچون شود بی‌برگ نخل اینجا به حاصل می‌رسد

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 2416

بر من از روشندلی وضع جهان هموار شدخار در پیراهن آتش گل بی خار شد

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Qəzəl 2417

از ملامت عاقبت مجنون بیابان گیر شداز زبان خلق پنهان در دهان شیر شد

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Qəzəl 2421

از خط شبرنگ حسن یار عالمسوز شددر ته خاکستر این اخگر جهان افروز شد

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 2423

از خط شبرنگ حسن سرکش او رام شدآن دل چون سنگ آخر بیضه اسلام شد

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 2427

خط عیان شد تا بساط زلف او برچیده شدفتنه ها بیدار گردد چون علم خوابیده شد

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 2433

از سیاهی دل به تقصیرات خود بینا نشدمستی طاوس کم از عیب پیش پا نشد

Saib TəbriziQəzəl1 dəq