Saib Təbrizi · Şeir
- Eşq
- İlahi eşq
- Hicran
- Mey və meyxana
- Təbiət və bahar
- Fələk və tale
- Ölüm
- Hikmət və nəsihət
- Vətən
- Mədhiyyə
- Satira
- Mərsiyə
چاک خواهد سربرآورد از گریبانم چو صبحرفته رفته می کند گل داغ پنهانم چو صبح
Qəzəl 2286می زند موج پریزاد، صنمخانه صبحفیض موجی است سبکسیر ز پیمانه صبح
Qəzəl 2288گر به اخلاص رخ خود به زمین سایی صبحروشن از خانه چو خورشید برون آیی صبح
Qəzəl 2291قسم به خط لب ساقی و دعای قدحکه آب خضر نیرزد به رونمای قدح
Qəzəl 2297از قرص آفتاب تهی نیست خوان صبحدایم بود ز صدق طلب پخته نان صبح
Qəzəl 2309وقت است بگذریم چو موج از شراب تلخبیرون کشیم گوهر خود را ز آب تلخ
Qəzəl 2316تا ز خط حسن تو عنبر بر سر آتش نهادمغز ما سوداییان سر بر سر آتش نهاد
Qəzəl 2318مرگ عاشق بی شمار آن سیمبر دارد به یادرشته بسیار این عقد گهر دارد به یاد
Qəzəl 2320غفلت دل از شراب ناب می گردد زیادتیرگی آیینه را از آب می گردد زیاد
Qəzəl 2322دل عبث چندین ز تقدیر الهی می تپدمی شود قلاب محکمتر چو ماهی می تپد
Qəzəl 2328زلف مشکین را چرا آن نازپرور می برد؟بی خطا افتاده خود را چرا سر می برد؟
Qəzəl 2332شام ازان زلف سیه سنبل به دامن می بردصبح از ان چاک گریبان گل به دامن می برد
Qəzəl 2336چشم برق از اشتیاق خرمن من می پرددر پی آزار زخم چشم سوزن می پرد
Qəzəl 2346چرخ زنگاری مرا غمناک نتوانست کرداین دخان چشم مرا نمناک نتوانست کرد
Qəzəl 2358خانه بر دوشی که سیر کوچه زنجیر کردکی به زنجیرش توان پا بسته تعمیر کرد؟
Qəzəl 2366ذوق رسوایی مرا بیزار نام و ننگ کردلذت آوارگی بر من زمین را تنگ کرد
Qəzəl 2369ساقی از یک جرعه می این بینوا را گرم کردسردی از دوران نبیند هر که ما را گرم کرد!
Qəzəl 2380عمرها مشق جنون هر کس که چون مجنون نکرداز خط دیوانی زنجیر سر بیرون نکرد
Qəzəl 2391از سر من مغز را سودا برون می آوردزور این می پنبه از مینا برون می آورد
Qəzəl 2392هر که دل زان پنجه مژگان برون می آوردجوهر از شمشیر هم آسان برون می آورد
Qəzəl 2401گر به ظاهر جسم را روشن گهر می پروردبر امید کاستن همچون قمر می پرورد
Qəzəl 2403مست ما امروز نقش تازهای بر آب زدشیشه می را به طاق ابروی محراب زد
Qəzəl 2405هر که پشت پای چون شبنم به آب و رنگ زددر حریم مهر تابان تکیه بر اورنگ زد
Qəzəl 2409بیعلایق چون شود سالک به منزل میرسدچون شود بیبرگ نخل اینجا به حاصل میرسد
Qəzəl 2416بر من از روشندلی وضع جهان هموار شدخار در پیراهن آتش گل بی خار شد
Qəzəl 2417از ملامت عاقبت مجنون بیابان گیر شداز زبان خلق پنهان در دهان شیر شد
Qəzəl 2421از خط شبرنگ حسن یار عالمسوز شددر ته خاکستر این اخگر جهان افروز شد
Qəzəl 2423از خط شبرنگ حسن سرکش او رام شدآن دل چون سنگ آخر بیضه اسلام شد
Qəzəl 2427خط عیان شد تا بساط زلف او برچیده شدفتنه ها بیدار گردد چون علم خوابیده شد
Qəzəl 2433از سیاهی دل به تقصیرات خود بینا نشدمستی طاوس کم از عیب پیش پا نشد