Qəzəl 6109

بلبلم اما رسد بر لاله و گل ناز مندست گلچین می رود از کار از آواز من

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 6112

آه مظلوم است در بالا دوی ادراک مناز زبردستی به ساق عرش پیچد تاک من

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 6114

از گهر گرد یتیمی شست آب چشم منتوتیا شد خاک در عهد سحاب چشم من

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Qəzəl 6118

گر نخارد ناخن مرغان سر مجنون منکیست پردازد به جسم لاغر مجنون من؟

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Qəzəl 6122

می کند در پرده دل سیر دایم آه منتا کسی واقف نگردد از غم جانکاه من

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 6124

بس که دارد ناتوانی ریشه در اعضای منسایه همچون دام می پیچد به دست و پای من

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Qəzəl 6126

می زند از گریه موج خوشدلی ابروی منآب چون شمشیر جوهر می شود در جوی من

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Qəzəl 6128

بر رخ کس نیست رنگ وحدتی در انجمنبه که دارم با دل خود خلوتی در انجمن

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 6130

عاصیان را گریه از شرم گناه آرد برونروی نورانی ز زیر ابر ماه آرد برون

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 6131

ناله را درد از دل افگار می آرد برونزخم ناخن نغمه را از تار می آرد برون

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 6133

خط سر از خال لب جانانه می آرد برونحسن گیرا دام را از دانه می آرد برون

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 6134

جان به صد داغ از تن خاکی سرشت آمد برونجغد ازین ویرانه طاوس بهشت آمد برون

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 6138

نیست ممکن پخته کس زین خاکدان آید بروناز تنور سرد هیهات است نان آید برون

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 6141

گوهر راز از دل بی تاب می آید برونگنج ازین ویرانه چون سیلاب می آید برون

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Qəzəl 6142

غم ز محنت خانه من شاد می آید برونسیل از ویرانه ام آباد می آید برون

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 6143

دشمن از غمخانه من شاد می آید برونسیل روشن زین خراب آباد می آید برون

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 6147

پای ما تا از گل تعمیر می آید برونجوی خون از پنجه تدبیر می آید برون

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 6149

راز عاشق از لب خاموش می آید بروندود زود از آتش خس پوش می آید برون

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 6150

تا به عزم صید آن بی‌باک می‌آید برونخون ز چشم حلقه فتراک می‌آید برون

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Qəzəl 6167

گلگل از می روی آتشناک جانان را ببینگلفشانی را تماشا کن، چراغان را ببین

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 6174

پیش هر ناشسته رویی وا مکن لب بیش ازینآبروی خود مبر در عرض مطلب بیش ازین

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 6178

در گلستانی که ریزد خون بلبل بر زمیندر لباس لاله گردد جلوه گر گل بر زمین

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Qəzəl 6180

ریخت مژگان تر من رنگ گلشن بر زمینشد ز آه من چراغ لاله روشن بر زمین

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Qəzəl 6183

می از خود آورد بیرون ایاغ لاله رخسارانازان پیوسته تر باشد دماغ لاله رخساران

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 6185

اگر بر زخم کافر نعمتان باشد گران پیکانزبان شکر گردد زخم ما را در دهان پیکان

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Qəzəl 6186

ز چشم ظالم او چون نیندیشند معصومان؟که دارد غمزه ای گیرنده تر از خون مظلومان

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 6188

مکن آزادگان را جستجو از این و آن پنهانکه باشد از سبکباری پی این کاروان پنهان

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 6189

چه آسان است با بی برگی احرام سفر بستنکه هم مرکب بود هم توشه، دامن بر کمر بستن

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Qəzəl 6192

خطر دارد به محفل از کمند وحدت افتادنبه گرداب بلا از حلقه جمعیت افتادن

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 6193

به جان دشوار ازان باشد گرانی از جهان بردنکه گرد راه می باید به رسم ارمغان بردن

Saib TəbriziQəzəl2 dəq