Saib Təbrizi · Şeir
- Eşq
- İlahi eşq
- Hicran
- Mey və meyxana
- Təbiət və bahar
- Fələk və tale
- Ölüm
- Hikmət və nəsihət
- Vətən
- Mədhiyyə
- Satira
- Mərsiyə
چاره از من می کند پرهیز از بیچارگیغم به گرد من نمی گردد ز بی غمخوارگی
Qəzəl 6711شب که مغزم را به جوش آورد شور بلبلیبود دامان دگر بر آتش من هر گلی
Qəzəl 6721گریه ها در چشم تر دارم تماشاکردنیدر صدف چندین گهر دارم تماشاکردنی
Qəzəl 6727در عمارت زندگانی چند باطل میکنی؟رفتهای از کار تا سامان منزل میکنی
Qəzəl 6731ترک عجب و کبر کن تا قبله عالم شویسیرت ابلیس را بگذار تا آدم شوی
Qəzəl 6738از بلند و پست نبود چاره تا گرد رهیگرد هستی برفشان از خود اگر مرد رهی
Qəzəl 6742مرا باغ و بهاری از می گلفام بایستیبه دستی گردن مینا، به دستی جام بایستی
Qəzəl 6749نمی آید ز دل با جلوه مستانه خودداریکند با ترکتاز سیل چون ویرانه خودداری؟
Qəzəl 6753مکن تقصیر در افسوس تا جان در بدن داریکه بهر لب گزیدن سی محرک در دهن داری
Qəzəl 6763ندارد سرو این گلزار تاب شیون ای قمریبنه از سرمه طوق خامشی بر گردن ای قمری
Qəzəl 6764ز دل بیرون نرفت از قرب جانان داغ مهجورینمی سازد خنک بیمار را دل شمع کافوری
Qəzəl 6767مرا چون دیگران گرزان که اسبابی نشد روزیبه این شادم که دل را پرده خوابی نشد روزی
Qəzəl 6769ز عاشق حرف درد و داغ پرس، از دل چه میپرسیحدیث راه بسیار است از منزل چه میپرسی؟
Qəzəl 6772ازان پیچیده ام همچو صدا در ظرف خاموشیکه نتواند نهاد انگشت کس بر حرف خاموشی
Qəzəl 6776ز جویای سخن گر این چنین گردد جهان خالیز مرغان سخنگو هم شود هندوستان خالی
Qəzəl 6780خودآرا را برابر می کند با خاک خودبینیحنای شهپر پرواز طاوس است رنگینی
Qəzəl 6787نمی باید ترا مشاطه ای بهر خودآراییبه صحرا می روی، از خانه آیینه می آیی
Qəzəl 6813کوش تا دل به تماشای جهان نگذاریداغ افسوس بر آیینه جان نگذاری
Qəzəl 6814بیخبر شو ز جهان گر خبری می گیریچون گل از پوست برآ گر ثمری می گیری
Qəzəl 6820غوطه در خاک زند دل ز گریبان کسیناله در خون تپد از شوخی مژگان کسی
Qəzəl 6821خارخاری به دل افتاده ز مژگان کسیکه نپیچیده نگاهش به رگ جان کسی
Qəzəl 6822آنچه من یافتم از چهره زیبای کسیبه دو عالم ندهم ذوق تماشای کسی
Qəzəl 6833دل چون شیشه خود گر تهی از باده کنیکوری دیو هوا، پر ز پریزاده کنی
Qəzəl 6834تا تو چون شانه دل چاک مهیا نکنیپنجه در پنجه آن زلف چلیپا نکنی
Qəzəl 6841بی حجابانه به آغوش کجا می آیی؟که به صد ناز در اندیشه ما می آیی؟
Qəzəl 6847تو تا ز هستی خود بی خبر نمی افتیز خویش مرحله ای پیشتر نمی افتی
Qəzəl 6853اگر نسیم سحرگاه مهربان بودیز بوی گل قفسم رشک گلستان بودی
Qəzəl 6860مآل تیغ زبان نیست غیر سربازیبه زیر تیغ کنی چند گردن افرازی؟
Qəzəl 6870گذشت عمر و تو مست شراب گلرنگیدمید صبح و تو چون سبزه در ته سنگی
Qəzəl 6878به محفلی که رخ از باده لاله زار کنیچه خون که در دل بی رحم روزگار کنی