Pərakəndə şeir 223

میان نور و ظلمت عالمی دارم، نمی دانمکه شامم صبح یا صبح امیدم شام می گردد

Saib Təbrizi1 dəq
Qəzəl 224

از خرابی چون نگه دارم دل دیوانه را؟سیل یک مهمان ناخوانده است این ویرانه را؟

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Pərakəndə şeir 227

کسی تا کی برای رزق دل بر آسمان بندد؟به جاب آب، آب رو به جوی کهکشان بندد

Saib Təbrizi1 dəq
Qəzəl 234

از غباری خانه گردد بی صفا آیینه رامی شود دربسته از آهی، سرا آیینه را

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Qəzəl 238

یک نفس گر دور سازی از کنار آیینه رامی کند بی تابی دل سنگسار آیینه را

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Pərakəndə şeir 246

چند حرف بوسه او بر لب جان بشکند؟چند جامم در کنار آب حیوان بشکند؟

Saib Təbrizi1 dəq
Pərakəndə şeir 247

رهروان چون بر میان دامان استغنا زنندهر چه پیش آید به غیر از دوست، پشت پا زنند

Saib Təbrizi1 dəq
Pərakəndə şeir 248

حق‌پرستانی که از عشق خدا دم می‌زنندگام اول پشت پا بر هر دو عالم می‌زنند

Saib Təbrizi1 dəq
Qəzəl 261

چون حباب از یکدلان باده نابیم مااز هواداران پا بر جای این آبیم ما

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Pərakəndə şeir 264

خیال زلف او در دیده خونبار می زیبدخرام موج در دامان دریا بار می زیبد

Saib Təbrizi1 dəq
Qəzəl 268

در نظرها گرچه بیکاریم در کاریم ماهمچو مرکز پای برجاییم و سیاریم ما

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Pərakəndə şeir 271

ز می هرگاه روی یار عالمسوز می گرددخجل خورشید از خود چون چراغ روز می گردد

Saib Təbrizi1 dəq
Pərakəndə şeir 272

به کوی عشق زاهد دشمن ناموس می گردداگر زاغ آید اینجا غیرت طاوس می گردد

Saib Təbrizi1 dəq
Pərakəndə şeir 273

به درویش از تهیدستی گوارا مرگ می گرددخزان فصل بهار مردم بی برگ می گردد

Saib Təbrizi1 dəq
Pərakəndə şeir 275

زمین خشک، گلزار از می گلفام می‌گرددفلک بر مدعا گردش کند چون جام می‌گردد

Saib Təbrizi1 dəq
Pərakəndə şeir 277

قضا تا نسخه کفر از خط جانانه می گیردجنون هم سر خط داغ از من دیوانه می گیرد

Saib Təbrizi1 dəq
Pərakəndə şeir 279

نشد قسمت که چندان چشم شوخ او به ما سازدکه مرغ زیرکی منقار با آب آشنا سازد

Saib Təbrizi1 dəq
Pərakəndə şeir 281

نفس را یاد رویش شعله بی باک می سازدنسیم زلفش از دل سینه ها را پاک می سازد

Saib Təbrizi1 dəq
Pərakəndə şeir 296

کدامین سروقد از دامن محشر برون آمد؟که بی تابانه صد آه از لب کوثر برون آمد

Saib Təbrizi1 dəq
Pərakəndə şeir 297

به قتل من چنان تیغش به استعجال می آمدکه از جوهر به گوش من صدای بال می آمد

Saib Təbrizi1 dəq
Qəzəl 297

می کشد هر لحظه بزم تازه ای بر روی ماداغ دارد جام جم را کاسه زانوی ما

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Pərakəndə şeir 300

دل سودایی من یار را اغیار می داندسر زانوی وحدت را سر بازار می داند

Saib Təbrizi1 dəq
Qəzəl 299

ای دل بیدار را از چشم مستت خواب‌هادیده را از پرتو روی تو فتح الباب‌ها

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Pərakəndə şeir 302

دلم در سینه درس ناله مستانه می‌خواندبه طرز بلبل ناقوس در بتخانه می‌خواند

Saib Təbrizi1 dəq
Qəzəl 302

ای ترا در سینه هر ذره پنهان رازهادر میان مهر خاموشی گره آوازها

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Pərakəndə şeir 308

به لب از شوق صدره بیش جان نامه می آیدکه حرفی از دهانش بر زبان خامه می آید

Saib Təbrizi1 dəq
Pərakəndə şeir 310

مگر پروانه حرفی از کنار و بوس می گوید؟که شمع امشب سخن از پرده فانوس می گوید

Saib Təbrizi1 dəq
Pərakəndə şeir 317

حسن خط پرده فهمیدن مضمون گرددکسی آگاه ز مضمون خطش چون گردد

Saib Təbrizi1 dəq
Pərakəndə şeir 321

شوربختی ز دو چشم تر ما می باردتلخکامی ز لب ساغر ما می بارد

Saib Təbrizi1 dəq
Pərakəndə şeir 324

نمک لعل تو کی چشمه حیوان دارد؟یوسف مصر کی این چاه زنخدان دارد؟

Saib Təbrizi1 dəq