Pərakəndə şeir 520

خدنگ او نظری دوخته است بر بالمامید هست گشادی ز شست اقبالم

Saib Təbrizi1 dəq
Qəzəl 524

چون گشاید ز چمن خاطر ناشاد مرا؟هست گلبن به نظر، خانه صیاد مرا

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 530

عزلت از عالمِ دلگیر برآورد مرابی کسی از دهنِ شیر برآورد مرا

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Qəzəl 531

می کند وقت خوش از عمر برومند مراخونی وقت، بود خونی فرزند مرا

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Pərakəndə şeir 537

از خط به مهربانی ما بدگمان مشوما با لبت نمک به حرامی نخورده ایم

Saib Təbrizi1 dəq
Qəzəl 540

می پرد چشم به خال لب جانانه مراحرص چون دام فزون می شود از دانه مرا

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Pərakəndə şeir 545

به کویش مشت خاکی می فرستمپیام دردناکی می فرستم

Saib Təbrizi1 dəq
Qəzəl 553

شوق اگر قافله سالار شود قافله راراه خوابیده پر و بال شود راحله را

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Pərakəndə şeir 565

رویت که شست چهره به آتش نقاب ازوشد مشرق ستاره و مه آفتاب ازو

Saib Təbrizi1 dəq
Pərakəndə şeir 566

ای غنچه زر خرید گلستان بوی توخورشید خانه زاد شبستان موی تو

Saib Təbrizi1 dəq
Pərakəndə şeir 567

در مجلس شراب رخ شرمگین مجواز جویبار شعله گل کاغذین مجو

Saib Təbrizi1 dəq
Pərakəndə şeir 576

دل هر کس که از خورشید ایمان گشت نورانیبود از اشک دایم کار چشمش سبحه گردانی

Saib Təbrizi1 dəq
Pərakəndə şeir 580

از سخن چند چو سی پاره پریشان گردی؟مهر زن بر لب گفتار که قرآن گردی

Saib Təbrizi1 dəq
Pərakəndə şeir 581

کند چه نشو و نما دانه زمین گیریکه در گذار ندیده است ابر تصویری

Saib Təbrizi1 dəq
Qəzəl 584

فکنده ایم به امروز کار فردا راازین حیات چه آسودگی بود ما را؟

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 585

چه نسبت است به گردنکشی مدارا را؟قدح خراج به گردن نهاد مینا را

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 586

کجا نظر به گل و یاسمن بود ما را؟که خارخار، گل پیرهن بود ما را

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Pərakəndə şeir 591

مرا چون نیست طالع ز آشناییهمان بهتر که سازم با جدایی

Saib Təbrizi1 dəq
Pərakəndə şeir 594

نهشت شرم رخ از گوشه نقاب نمایینشد که گوشه کاری به آفتاب نمایی

Saib Təbrizi1 dəq
Pərakəndə şeir 595

بهار می گذرد، سیر گلستانی کنبه آشیان چه فرو رفته ای، فغانی کن

Saib Təbrizi1 dəq
Qəzəl 596

اگر به بندگی ارشاد می کنیم ترااشاره ای است که آزاد می کنیم ترا

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Pərakəndə şeir 603

ز لباس تن برون آ به گه نیاز کردنکه به جامه های صورت نتوان نماز کردن

Saib Təbrizi1 dəq
Qəzəl 609

چو تار چنگ، فلک چون نمی نواخت مرابه حیرتم که چرا این قدر گداخت مرا

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Pərakəndə şeir 611

مگر ذوق خودآرایی براندازد نقابش راوگرنه عشق مسکین چه دارد رونمای او؟

Saib Təbrizi1 dəq
Pərakəndə şeir 612

قیامت را به رفتار آورد سرو روان توزند مهر خموشی بر لب عیسی زبان تو

Saib Təbrizi1 dəq
Pərakəndə şeir 613

یکی هزار شد از خط سبز، شهرت اوازین غبار بلندی گرفت رایت او

Saib Təbrizi1 dəq
Qəzəl 615

همان کسی که به دستِ کَرَم سرشت مرابه زیرِ پای خُم انداخت همچو خِشت مرا

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Pərakəndə şeir 619

درگذشت از خاکساری دشمن از آزار منشد حصار عافیت کوتاهی دیوار من

Saib Təbrizi1 dəq
Pərakəndə şeir 621

خیره گردد دیده صبح از جلای داغ منداغ دارد مهر تابان را صفای داغ من

Saib Təbrizi1 dəq
Pərakəndə şeir 622

نیست غیری در حریم دیده نمناک مننام لیلی نقش می بندد ز اشک پاک من

Saib Təbrizi1 dəq