Qəzəl 1280

هیچ باری از سبو بر دوش اهل هوش نیستهر که از دل بار بردار گران بر دوش نیست

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Qəzəl 1291

موج آب زندگی جز پیچ و تاب عشق نیستسوزد از لب تشنگی هر کس کباب عشق نیست

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 1327

تا مرا عشق بلند اقبال در زنجیر داشتپیچ و تاب من شکوه جوهر شمشیر داشت

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 1334

آن لب نو خط غباری از دل ما برنداشتآب خضر از دل سیاهی فکر اسکندر نداشت

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 1357

کاروان گریه از چشمم ندانم چون گذشتتا سر مژگان رسید، از صد محیط خون گذشت

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 1358

از سر خاک شهیدان یار خوش سنگین گذشتاز محیط آتشین نتوان به این تمکین گذشت

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 1361

روزگار ما به غفلت از تن آسانی گذشتعمر ما چون چشم قربانی به حیرانی گذشت

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 1366

هر که خود را یافت، دولت در کنار خویش یافتحاصل روی زمین را در غبار خویش یافت

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Qəzəl 1367

از جهان تلخ نتوان با درشتی کام یافتکز زبان چرب، تشریف شکر بادام یافت

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 1368

لفظ معنی شد، در آن تنگ دهن مأوا نیافتخرده گل آب شد، در غنچه او جا نیافت

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 1370

گرچه از بیداد خسرو زین جهان فرهاد رفتدولت او هم به اندک فرصتی بر باد رفت

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Qəzəl 1376

زهرخند ای دل که دور گریه مستانه رفتروزگار دار و گیر شیشه و پیمانه رفت

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 1386

حیف خود با آه گرم از آسمان باید گرفتآتشی تا هست زور این کمان باید گرفت

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Qəzəl 1398

خانه دل روشنی از دیده روشن گرفتزنده دل را کرد در گور آن که این روزن گرفت

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 1400

جوهر شمشیر غیرت پیچ وتاب از من گرفتموج این دریای ساکن اضطراب از من گرفت

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Qəzəl 1410

دست بر هر چه فشاندم به رگ جان آویختدامن از هر چه کشیدم به گریبان آویخت

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Qəzəl 1411

چهره صاف تو آیینه اندیشه نماستجان ز سیمای تو چون آب ز گوهر پیداست

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Qəzəl 1415

فرح آباد من آنجاست که جانان آنجاستاشرف آنجاست که آن سرو خرامان آنجاست

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Qəzəl 1416

نه خط از چهره آن آینه سیما برخاستکه درین آینه، جوهر به تماشا برخاست

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Qəzəl 1429

کار سرجوش کند درد ایاغی که مراستپر طاوس بود پای چراغی که مراست

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 1433

دل بی صبر به طوفان بلا رهبر ماستبال موج خطر از کشتی بی لنگر ماست

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 1434

عشرت روی زمین در دل ویرانه ماستخلوت سینه پر آه، پریخانه ماست

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 1446

دل ازان نخل به امید ثمر خرسندستگره جبهه خوبان، گره پیوندست

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 1448

خواجه بیتاب در اظهار زر و مال خودستنعل طاوس در آتش ز پر و بال خودست

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Qəzəl 1457

لاله رویی که ازو خار مرا در جگرستبرگریزان دل و باغ و بهار نظرست

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 1458

سنگ در دیده ارباب بصیرت گهرستخاک در پله میزان قناعت شکرست

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 1459

راز من نقل مجالس ز صفای گهرستهمچو آیینه مرا هر چه بود در نظرست

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 1464

شکوه از گردش گردون ز بصیرت دورستگوی چوگان قضا در حرکت مجبورست

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 1466

سفر پر خطر عشق نه از تدبیرستصد طلسم است درین ره، که یکی زنجیرست

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 1467

ساحل بحر پر آشوب فنا شمشیرستمد بسم الله دیوان بقا شمشیرست

Saib TəbriziQəzəl1 dəq